Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r., nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J., odmówił A. R. umorzenia należności z tytułu wypłaconych na rzecz P. i K. K. kwot zaliczek alimentacyjnych, które na dzień 22.08.2011r. wynoszą 6 374,00 zł.
Decyzja ta została doręczona A. R. w dniu 30 sierpnia 2011 r.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. R. wnosząc o umorzenie zadłużenia. Odwołanie to, datowane na dzień 14 września 2011r., wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. w dniu 14 września 2011 r. (data widniejąca na prezentacie).
Postanowieniem z dnia [...] października 2011r. Nr [...], wydanym w oparciu o art. 17 pkt 1 i art. 134 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W motywach postanowienia podkreślono, że zaskarżona decyzja została doręczona A. R. w dniu [...] sierpnia 2011 r. Termin do wniesienia odwołania liczony zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. upłynął w dniu 13 września 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Kolegium wskazało, że A. R. odwołanie, sporządzone z datą 14 września 2011r. (1 dzień po upływie terminu do jego wniesienia) złożyła tego samego dnia w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w J., co wynika z widniejącej na tym odwołaniu prezentaty. Jednocześnie odwołująca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając na względzie treść art. 134 k.p.a. Kolegium wskazało, że zasadnym jest "ustalenie braku podstaw do rozpatrzenia odwołania".
Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie A. R. i wniosła o jego uchylenie i umorzenie zadłużenia w kwocie 7 000 zł. Podkreśliła, że ze względu na trudną sytuację finansową i materialną "spóźniła się jeden dzień". Wskazała, że nie posiada samochodu i środków finansowych na bilet autobusowy by dojechać do miasta odległego o 7 km od miejsca zamieszkania. Oboje z mężem są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku, mieszkają w małym, drewnianym, nieocieplonym domu o pow. 25m2. Oboje posiadają zadłużenie z tytułu zaległości alimentacyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia.
W piśmie procesowym z dnia 24 stycznia 2012r. skarżąca podniosła, że z uwagi na fakt, że jest w ciąży, która jest zagrożona nie może uczestniczyć w rozprawie. W obszernym uzasadnieniu raz jeszcze wskazała na złą sytuację materialną i zawnioskowała o umorzenie zaległości alimentacyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest niezasadna.
Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 134 k.p.a., który to przepis stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, zaś postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z kolei w myśl przepisu art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Mając na uwadze powyższe uregulowania, podnieść należy, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca decyzję Nr [...] Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia wypłaconych zaliczek alimentacyjnych otrzymała w dniu 30 sierpnia 2011 r. kwitując odbiór własnoręcznym podpisem. W decyzji tej została prawidłowo pouczona o trybie i sposobie do złożenia środków zaskarżania. Bezspornym również jest w rozpoznawanej sprawie, że skarżąca odwołanie od tej decyzji, datowane 14 września 2011 r., złożyła osobiście w dniu 14 września 2011 r. Oznacza to, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, określony art. 129 § 2 k.p.a., upłyną skarżącej w dniu 13 września 2011 r. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w przypadku jego stwierdzenia, organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia w oparciu o treść art. 134 k.p.a. o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania /tak wyrok NSA z 27 listopada 1996 r. SA/ Łd 2665/95, Biul.
Skarb. 1997/5/32, wyrok NSA z 29 września 2010r. I OSK 478/10 lex 745245/. Tym samym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Zatem organ II instancji jeżeli stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do normy zawartej w art. 134 k.p.a.
W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo, w oparciu o treść art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Dodatkowo podnieść należy, że skarżąca nie kwestionuje złożenia odwołania z uchybieniem terminu przewidzianego art. 129 § 2 k.p.a., co wskazuje wyraźnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że uchybienie to nastąpiło bez jej winy z uwagi na brak środków finansowych. Nie składała jednak wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, domagając się jedynie umorzenia kwoty około 7 000 zł. Oceny w rozpoznawanej sprawie nie zmienia też nieznaczne, jednodniowe przekroczenie terminu do złożenia odwołania z uwagi na to, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie pozwala organowi odwoławczemu, w przypadku jego zaistnienia, na merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.