Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na skutek rozpoznania sprzeciwu G.M. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2018 r. odmawiające G.M. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Odpis tego orzeczenia doręczono na adres skarżącej w dniu 17 października 2018 r. z informacją, że jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W dniu 24 października 2018 r. ww. skarżąca nadała w placówce pocztowej operatora wyznaczonego na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zażalenie na postanowienie z dnia 28 września 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658). W sprawach wszczętych od tego dnia, wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji.
W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są postanowienia wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu. Postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją.
W tym stanie rzeczy zażalenie na takie postanowienie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, stosownie do art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 P.p.s.a.