Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, jak również o wstrzymanie wykonania utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wniosek nie zawierał jednak uzasadnienia.
Z akt sprawy wynika, że wymienione decyzje wydane zostały w związku z ustalonym przez organy przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej liczby 24 punktów przypisanych za popełnione wykroczenia drogowe. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1137) oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może nastąpić, jeżeli dotyczy takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, i które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wyżej opisanych zdarzeń nie można jednak utożsamiać z samym faktem zwykłego wykonania ostatecznej decyzji, lecz z dodatkowymi skutkami, które mogą wyniknąć z takiego wykonania decyzji.
Wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy.
Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy – Prawo o ruchu drogowym stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 (tj. za naruszenie przepisów ruchu drogowego). Z kolei z art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji.
Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd nie mógł na podstawie akt sprawy ustalić, jakie negatywne skutki dla skarżącego mogą wyniknąć z wykonania zaskarżonej decyzji, w tym decyzji organu I instancji, o skierowaniu go na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Trudno zresztą przyjąć, aby poddanie się takiej weryfikacji mogło łączyć się ze skutkami określonymi w art. 61 § 3 Ppsa. W istocie, przystąpienie do egzaminu stanowić będzie zwykłe konsekwencje wynikające z podlegającej wykonaniu decyzji i samo w sobie nie świadczy o możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest ono też równoznaczne z zatrzymaniem prawa jazdy czy cofnięciem uprawnień.
Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.