Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania, jak również o wstrzymanie wykonania utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.
Z akt sprawy wynika, że wymienione decyzje wydane zostały w związku z ustalonym przez organy przekroczeniem przez kierowcę dopuszczalnej liczby 24 punktów przypisanych za popełnione wykroczenia drogowe. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600) dalej zwana: "Ukp", oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonującymi pracę na stanowisku kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622). Skarżącemu wyznaczono termin do wykonania badania wynoszący 30 dni od daty doręczenia skierowania, które nastąpiło w dniu 12 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Wniosek taki powinien być należycie umotywowany, jakkolwiek, mając na względzie postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13, Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi.
Przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył on liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skorelowany jest z dyspozycją art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) Ukp stanowiącą, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Wobec braku uzasadnienia wniosku Sąd nie mógł na podstawie akt sprawy ustalić, jakie negatywne skutki dla skarżącego mogą wyniknąć z wykonania zaskarżonej decyzji, w tym decyzji organu I instancji, o skierowaniu go na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Trudno zresztą przyjąć, aby poddanie się takiemu badaniu mogło łączyć się ze skutkami określonymi w art. 61 § 3 Ppsa. W istocie, poddanie się badaniu psychologicznemu stanowić będzie zwykłe konsekwencje wynikające z podlegającej wykonaniu decyzji i samo w sobie nie świadczy o możliwości wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest ono też równoznaczne z zatrzymaniem prawa jazdy czy cofnięciem uprawnień.
Wobec tego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.