Uzasadnienie
W dniu 18 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga B.L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, doręczoną skarżącej w dniu 13 lipca 2015 r. Skarga została nadana za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 13 sierpnia 2015 r.
Wraz ze skargą do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia, który został złożony w siedzibie organu w dniu 17 sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że nie złożyła skargi w terminie ze względu na stan zdrowia. Do wniosku dołączyła zwolnienie lekarskie wystawione przez "lekarza – P.S. – D.l.P." obejmujące okres od 11 sierpnia 2015 r. do 12 sierpnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym.
Zgodnie z art. 86 p.p.s.a przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeśli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, natomiast art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wraz z wnioskiem strona winna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Ustawodawca nie określił, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, ocena istnienia przesłanki braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Umożliwia to sądowi uwzględnienie wszystkich okoliczności, tworzących otwarty katalog, jakie sąd uzna za istotne. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik szczególnej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (komentarz do art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Hanna Knysiak – Molczyk. lex wersja elektroniczna). Oznacza to, że okoliczności przemawiające za uznaniem braku winy w uchybieniu terminowi muszą mieć charakter wyjątkowy i szczególny i być niezależne od wnioskodawcy.
Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza przyjęcie, że okoliczność na którą powołuje się wnioskodawca, miała charakter niezawiniony. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia), że uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy, a okoliczności te mają mieć charakter wyjątkowy i niezależny od wnioskodawcy
Sąd stwierdza, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Termin do wniesienia skargi upływał w niniejszej sprawie w dniu 12 sierpnia 2015 r., a skarga została nadana w dniu 13 sierpnia 2015 r., a zatem z jednodniowym opóźnieniem. Fakt przedłożenia zwolnienia obejmującego przedostatni i ostatni dzień terminu do złożenia skargi nie potwierdza w żaden sposób, że skarżąca dochowała należytej dbałości o własne interesy. Zwolnienie lekarskie nie zawsze jest okolicznością usprawiedliwiającą nieterminowe złożenie skargi, a zatem enigmatyczne stwierdzenie w uzasadnieniu wniosku, że stan zdrowia nie pozwalał skarżącej na złożenie "odwołania" nie czyni zadość temu obowiązkowi. Jak podkreśla się w orzecznictwie, braku winy w uchybieniu terminu nie potwierdza zwolnienie lekarskie od pracy, bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36902).
Skarżąca nie wyjaśniła w żaden sposób dlaczego stan zdrowia nie pozwalał jej na złożenie skargi tym bardziej, że z treści zwolnienia lekarskiego wynikało, że według wskazań lekarskich skarżąca "może chodzić". W rubryce oznaczonej nr 5 na druku zwolnienia, zawierającej wskazania lekarskie wpisano bowiem cyfrę 2 oznaczającą, że chory może chodzić (w odróżnieniu od cyfry 1, która oznacza, że chory powinien leżeć). Oznacza to, że skarżąca mogła udać się do urzędu pocztowego celem nadania skargi. Zatem nie sposób uznać działania skarżącej za niezawinione i należycie staranne. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie skarżąca ponosi winę za nieterminowe złożenie skargi.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.