Uzasadnienie
Skarżący C. G. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (tj. zwolnienie od opłat i wydatków sądowych) oraz o ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. Wniosek, o którym mowa złożono do niezakończonej przed WSA sprawy wszczętej ze skargi wyżej wymienionego o sygn. akt II SA/Rz 1262/11, a dotyczącej kontroli decyzji SKO o odmowie skierowania do domu pomocy społecznej.
Sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej została opisana w pismach kierowanych do WSA oraz w druku urzędowym wniosku PPF. Z treści tych dokumentów wynika, że wnioskodawca żyje dość skromnie. Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, nieruchomości, przedmiotów wartościowych oraz zasobów pieniężnych. Podstawą jego utrzymania jest dochód w wysokości 937 zł netto miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono także, że wnioskodawca jest osobą schorowaną. Nie stać go na wynajęcie adwokata. Z pobieranego świadczenia nie jest w stanie opłacić fachowego pełnomocnika. Zdecydowaną część pobieranego świadczenia wnioskujący zmuszony jest przeznaczyć na pokrycie kosztów lekarstw. Pozostałą część swej renty przeznacza na żywość i ubrania.
Stwierdzono, co następuje:
Wniosek strony skarżącej decyzję wydaną przez SKO dotyczy zarówno instytucji zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia fachowego pełnomocnika. Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych strony zawiera żądanie bezprzedmiotowe, gdyż strona skarżąc akt z zakresu opieki społecznej, korzysta z ustawowego zwolnienia od opłat i wydatków sądowych. To zwolnienie wynika dla strony z treści art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm.; zwana dalej P.p.s.a.).
Nie jest natomiast bezprzedmiotowy wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu. Ze względu na ustalone granice wniosku o prawo pomocy, strona powinna udowodnić, że poniesienie kosztów wynagrodzenia adwokackiego, nie jest możliwe z uwagi na brak dostatecznych środków majątkowych. Podstawy materialno - prawne wniosku o prawo pomocy w zakresie częściowym zawiera art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym otrzyma osoba fizyczna, gdy wykaże, że pokrycie kosztów sądowych spowoduje uszczerbek na poziomie utrzymania koniecznego rodziny.
Według rozpoznającego wniosek, przedstawiona przez wnioskodawcę sytuacja majątkowa i rodzinna odpowiada prawdzie rzeczywistej. Składające się na ten stan okoliczności dotyczące majątku i życia C. G. udowodniają brak realnych możliwości podołania kosztom wynagrodzenia, jakie zwykli pobierać adwokaci. Dochody określone w miesięcznej wysokości 937 zł netto, nie dają szans, aby utrzymać istniejące podstawy i tak bardzo niskiego poziomu życia i jednocześnie pokryć wynagrodzenie adwokackie. Wydatki poniesione w związku z udziałem w procesie sądowym właściwie uniemożliwiałyby dokonanie zakupu niezbędnych dla egzystowania dóbr i usług. Pokrycie kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika, pozbawiłoby wnioskującego stosunkowo znacznej części środków pieniężnych, jakie muszą zostać przeznaczone na jego konieczne utrzymanie.
Nie można tu pominąć faktu, że strona jest inwalidą pierwszej grupy. Osoba ta jest według treści wniosku niezdolna do samodzielnej egzystencji. Działanie przed sądem bez pomocy fachowego pełnomocnika byłoby znacznie utrudnione skoro strona cierpi na poważne schorzenia, rzutujące na zdolność do samodzielnego reprezentowania swych interesów.
Ocenę zdolności majątkowych C. G. uprawdopodabnia aktualna pora roku, która niewątpliwie wiąże się ze zwiększeniem wydatków na zakup opału, energii elektrycznej, lekarstw oraz odzieży. Należy też dodać, że wnioskujący o prawo pomocy nie posiada majątku (np. pojazdów mechanicznych), który dawałby podstawy do poczynienia oszczędności w wydatkach. Reasumując, koszty wynagrodzenia adwokackiego, muszą zostać pokryte ze środków budżetowych państwa, aby strona mogła w pełni zrealizować swe prawo do skontrolowania decyzji administracyjnej SKO.
Z przedstawionych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy działając w oparciu o art. 239 pkt 1 lit. a, art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.