Uzasadnienie
E.W. (dalej: skarżący) zwrócił się z ponownym wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w sprawie z jego skargi na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję.
Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. II SA/Rz 1262/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2018 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.
W dniu 27 sierpnia 2018 r. do tut. Sądu wpłynęło zażalenie skarżącego na opisane wyżej postanowienie z dnia 2 sierpnia 2018 r., w którym kwestionuje on stanowisko Sądu o braku podstaw do przyznanie mu prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie Sąd zauważa, że jest to kolejne w sprawie zażalenie skarżącego na postanowienie tego rodzaju, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia.
Jak poprzednio wskazano przepis art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), wymienia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, na które służy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Są to wyliczone enumeratywnie w tym przepisie postanowienia w pkt 1-10 oraz inne postanowienia tego sądu w przypadkach przewidzianych w ustawie. Wskazać należy, że ani ten przepis ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie przewidują możliwości zaskarżenia zażaleniem postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydanego w przedmiocie prawa pomocy wskutek rozpoznania sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego. Takie zażalenie jest więc niedopuszczalne.
Stosownie do art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. W myśl zatem art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w terminie.
W rozpoznawanej sprawie zażalenie E.W. zostało wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia, zatem mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.