Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. F. jest decyzja Samorządowego Kolegium [...] (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wydana w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Starosta [...] skierował J. F. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczeniem lekarskim z dnia 3 kwietnia 2014 r., nr [...], lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, C i T. Fakt istnienia przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami ww. kategorii potwierdził orzeczeniem z dnia 28 maja 2014 r., nr [...], lekarz orzecznik Instytutu Medycyny Pracy [...].
Wobec powyższych ustaleń decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600 z późn. zm.), Starosta [...] cofnął J. F. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C i T, nr dokumentu: [...], wydane przez Starostę [...] w dniu 10 września 2013 r. na druku: [...]. Wskazał, że orzeczeniami lekarskimi stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ww. kategorii, a zatem orzeczenia te wiązały organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. O braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nie decyduje bowiem organ administracji, lecz wyłącznie lekarz orzecznik.
Nie zgadzając się z tą decyzją J. F. wniósł od niej odwołanie. Po jego rozpatrzeniu, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...], w całości podzielając stanowisko organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że decyzja o cofnięciu uprawnień, o której mowa w art. 103 ustawy o kierujących pojazdami, nie ma charakteru uznaniowego – stwierdzenie prawomocnym orzeczeniem lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych obliguje organ do cofnięcia kierującemu posiadanych przez niego uprawnień. Orzeczenie lekarskie wydane dla potrzeb postępowania o cofnięcie uprawnień z powodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.; dalej: "K.p.a."). Treść takiego orzeczenia nie podlega zatem weryfikacji przez organy administracji publicznej i w postępowaniu o cofnięcie uprawnień organy nie mają możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego co do treści wydanego orzeczenia lekarskiego.
W przedmiotowej sprawie orzeczenie lekarskie w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzało istnienie po stronie odwołującego się przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii B, C i T, a zatem Starosta był zobowiązany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień ww. kategorii.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium, poprzedzającej jej decyzji Starosty oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem skarżącego organy nie ustaliły w sposób pełny i wyczerpujący stanu faktycznego, a same decyzje wydane zostały przy nieuwzględnieniu wszelkich okoliczności sprawy i bez uprzedniego zawiadomienia go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Podał, że utrata uprawnień do kierowania pojazdami jest równoznaczna z utratą możliwości prowadzenia przez niego gospodarstwa rolnego. Do pracy na gospodarstwie używa bowiem ciągnika i samochodu, a cały dochód jego i jego rodziny pochodzi z pracy na gospodarstwie. Ponadto jest on członkiem OSP i w związku z tą funkcja przechodził okresowe badania zdrowotne, które nie wykazały w jego stanie zdrowia żadnych nieprawidłowości. Okoliczności te zostały całkowicie pominięte przez organy administracji, a stanowią niewątpliwie słuszny interes obywatela i winny skutkować wydaniem decyzji o odmiennej treści niż zaskarżone.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została oddalona, bowiem okazała się niezasadna.
Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna SKO o cofnięciu posiadanych przez skarżącego J. F. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, C i T ze względu na stan zdrowia w/w. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2014 r. poz. 600, zwana dalej ustawą o kierujących). Regulacja ta stanowi: Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
Zdaniem Sądu, z treści przytoczonego przepisu ustawy o kierujących wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które ma zdecydowanie większe znaczenie dla interesu publicznego niż zaspokajanie potrzeb komunikacyjnych osoby niezdolnej do prowadzenia pojazdu. Na te potrzeby powoływał się skarżący w swej skardze do WSA.
W niniejszej sprawie nie budzi cienia wątpliwości to, że należało skarżącemu cofnąć posiadanego przez niego uprawnienia do kierowania pojazdami. Otóż z treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego lekarza Instytutu Medycyny Pracy [...] o nr [...], z dnia 28 maja 2014 r., jasno wynika, że uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami lekarz stwierdził u J. F. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do korzystania z uprawnień do kierowania pojazdami wszystkich kategorii. Wobec tego orzeczenia lekarskiego Organy obu instancji były zobligowane do wydania w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, decyzji negatywnej dla skarżącego.
Zarzuty wyrażone w skardze wobec opisanych wyżej okoliczności nie mogły zostać przez WSA uwzględnione z następujących powodów. Otóż organy administracji a więc starosta i SKO nie mają jakichkolwiek uprawnień do tego aby kwestionować to co wynika z treści orzeczenia lekarskiego. Takie uprawnienia posiadała strona postępowania poprzez wniesienie odwołania. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego, jednak nie zostało ono uwzględnione. Należy wyraźnie podkreślić, iż opinie o istnieniu przeciwskazań zdrowotnych podtrzymał wobec J. F. organ wyższej instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie jest kwestionowane to, że postępowanie którego celem jest ocena zdrowia kierowcy jest prowadzone przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, zaś orzeczenie lekarskie ma walor dokumentu urzędowego, czyli takiego któremu w świetle przepisów K.p.a. przysługuje domniemanie zgodności z prawdą rzeczywistą.
Przedstawione przez skarżącego zarzuty i twierdzenia nie były w stanie podważyć tego co wynika z treści znajdujących się w aktach orzeczeń lekarskich. Jego wewnętrzne przeświadczenie o dobrym stanie zdrowia, nie przemawia przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. Dlatego nie może być tu mowy o jakiejkolwiek postaci naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w administracji – art. 7, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a.
WSA nie dopatrzył się również naruszenia regulacji dotyczących uzasadnienia wydanych przez organy rozstrzygnięć. Decyzja SKO spełnia wymagania określone w art. 107 K.p.a., bowiem zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, z którego wynikają przyczyny wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które musiałyby skutkować stosowaniem wobec przedmiotu skargi kompetencji kasacyjnych. Wydana w sprawie decyzja wypełnia swe prewencyjne funkcje, przez co powinna pozostać w obrocie prawnym.
Z wyłożonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na treść art. 200 p.p.s.a.