Uzasadnienie
Pismami z dnia 22 i 24 stycznia 2009 roku L. H. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez nią decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2008 roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania jej z pobytu stałego z lokalu przy ul. S. 62/7 w P. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej przebywanie w lokalu, co z kolei spowoduje, że podczas pobytu w kraju – skarżąca zamieszkuje zagranicą – nie będzie mogła normalnie funkcjonować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dotyczy to sytuacji, gdy w razie uwzględnienia skargi przez Sąd zwrot spełnionego świadczenia lub jego wartości nie byłby możliwy – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004, publ. LexPolonica Maxima CD nr 375764.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba zaznaczyć, że decyzja w przedmiocie wymeldowania służy celom ewidencyjnym i stanowi potwierdzenie, że określona osoba faktycznie nie przebywa w danym lokalu. Należy również uwzględnić, że decyzja taka nie ma znaczenia w dochodzeniu ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych; decyzje meldunkowe mają jedynie znaczenie ewidencyjne – potwierdzające fakt przebywania lub nieprzebywania osoby w danym miejscu, nie przesądzają natomiast o prawie do lokalu. Jeżeli więc wymeldowanie jest jedynie potwierdzeniem faktu opuszczenia przez skarżącą mieszkania, to nie można zasadnie twierdzić, by w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji została ona pozbawiona mieszkania, w sytuacji, gdy przysługuje jej do niego prawo o charakterze cywilnoprawnym.
Nie można także przyjąć, że skutki powstałe w następstwie wydania zaskarżonej decyzji mają charakter nieodwracalny. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy bowiem wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi wyeliminowany z obrotu prawnego.
Mając całość powyższego na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.