Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] października 2013 r., nr [...], o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: po rozpatrzeniu wniosku E. P. Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], odmówił przyznania zasiłku stałego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł E. P., wyrażając niezadowolenie z odmowy przyznania zasiłku stałego.
SKO postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazało, że decyzja Burmistrza zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie do wniesienia odwołania. Decyzja organu I instancji została doręczona stronie w dniu 14 sierpnia 2013 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 28 sierpnia 2013 r. Natomiast E. P. nadał odwołanie w urzędzie pocztowym na adres SKO w dniu 10 września 2013 r., czyli po upływie terminu. Strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. P. wniósł o uchylenie postanowienia SKO. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku stałego. Wyjaśnił, że w chwili obecnej przebywa w Oddziale Psychiatrii Sądowej w S., dlatego nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej i pozostaje bez środków finansowych. Podał, że nie może zakupić dodatkowej żywności, ubrań, czy środków czystości. Wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie zasiłku stałego i pozytywne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Kolegium wskazało, że argumentacja skargi nie zawiera zarzutów co do prawidłowości zaskarżonego postanowienia, lecz odnosi się do decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga okazała się niezasadna, co obliguje Sąd do jej oddalenia.
Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone postanowienie działając w oparciu o art. 134 K.p.a. Organ zastosował ten przepis stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Tak skonstruowane rozstrzygnięcie zostało także oparte o przepisy dotyczące doręczeń pism oraz terminów na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Zakreślony obszar regulacji procesowych stanowił dla Sądu wzorzec kontroli przedmiotu skargi.
W myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji. Wniesienie odwołania z uchybieniem tego terminu oznacza zakaz merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy. Jego rola sprowadza się wówczas do wydania postanowienia potwierdzającego naruszenie przepisu art. 129 § 2 K.p.a. O tym obowiązku organu odwoławczego stanowi treść art. 134 K.p.a. Termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji, przez co należy rozumieć sytuację, w której zaskarżony akt został skutecznie, czyli zgodnie z przepisami procesowymi, zakomunikowany stronie postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie doręczenie decyzji organu pierwszej instancji nie nastąpiło do rąk adresata lecz osoby upoważnionej w Zespole Opieki Zdrowotnej [...] Oddział Psychiatrii Sądowej o Wzmocnionym Zabezpieczeniu [...] do odbioru pism przekazywanych przez operatora pocztowego G. Z. Wyraźna adnotacja pełnomocnika została umieszczona przy podpisie tej osoby.
W myśl art. 39 K.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Należy zwrócić uwagę, iż art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy – Prawo pocztowe stanowi, że przesyłka pocztowa, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia kierownikowi jednostki organizacyjnej lub osobie fizycznej przez niego upoważnionej, jeżeli adresatem przesyłki pocztowej jest osoba fizyczna przebywająca w jednostce, w której ze względu na charakter tej jednostki lub powszechnie uznawany zwyczaj doręczenie przesyłki adresatowi jest znacznie utrudnione lub niemożliwe. Niewątpliwie, zakład w którym przebywał w chwili doręczania decyzji E. P. należy do w/w jednostek organizacyjnych skoro jest to Oddział Psychiatrii Sądowej o wzmocnionym zabezpieczeniu, stąd doręczenie decyzji osobie upoważnionej spowodowało w myśl powyższej regulacji, że skutek doręczenia decyzji organu pierwszej instancji wnioskodawcy nastąpił w dniu 14 sierpnia 2013 r.
Ponieważ odwołanie E. P. od decyzji organu pierwszej instancji datowane na dzień [...] września 2013 r. zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 10 września 2013 r., to SKO nie mogło merytorycznie rozpoznać tego środka ponieważ został wniesione ze znacznym uchybieniem terminu ustawowego – art. 129 § 2 k.p.a.
Poza sporem pozostaje fakt, iż strona postępowania nie składała do organu odwoławczego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. W tych okolicznościach rozpatrzenie odwołania na podstawie art. 138 K.p.a. przez SKO stanowiłoby o naruszeniu tej regulacji prawa procesowego. Sąd nie może merytorycznie rozpoznać zaadresowanego do niego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z dnia 30 października 2013 r. Organem właściwym do rozpoznania wniosku tego rodzaju jest wyłącznie SKO, na co wskazuje art. 59 § 2 K.p.a.
Ponieważ zaskarżone postanowienie SKO nie narusza prawa, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.