Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r., wydanym w sprawie II SA/Rz 1306/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę na opisaną w sentencji tego postanowienia decyzję. Żadna ze stron nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Wyrok uprawomocnił się w dniu 3 marca 2018 r.
W dniu 28 marca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęło pismo skarżącego, w którym zwrócił się "o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w wyżej wymienionym wyroku poprzez poprawienie adresu zamieszkania zamiast C. 8, winno być C. 260". Wskazał, że z uwagi na powyższy fakt nie mógł odebrać korespondencji zaadresowanej na adres C. 8.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wskazane nieprawidłowości powinny mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności a następnie błędnego jej odnotowania. Niedokładnością może być niewłaściwe oznaczenie stron, nieścisłe wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny.
Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Natomiast inna oczywista pomyłka jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego i rachunkowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I OZ 261/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd stwierdza, że wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony. Brak jest bowiem w sentencji wyroku jakiejkolwiek wzmianki o adresie zamieszkania skarżącego. Ponadto, Sąd nie miał obowiązku umieszczania w niej informacji o adresie skarżącego, co wprost wynika z brzmienia art. 138 p.p.s.a. stanowiącego, iż sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Uzasadnienie wyroku natomiast nie było sporządzane na skutek bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o dokonanie tej czynności.
Zatem skoro sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, a Sąd takiej się nie dopatrzył, w związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. zobligowany był do odmowy sprostowania wyroku.