Uzasadnienie
Przedmiotem skargi EB jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] sierpnia 2015 r. nr [.] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, które zapadło w następującym stanie sprawy;
Decyzją z dnia [.] stycznia 2014 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] zatwierdził zawartą w toku postępowania o naruszenie stosunków wodnych ugodę z dnia [.] grudnia 2013 r., w której IC zobowiązał się do wykonania na swojej działce nr 4456/2 obr. [.] [.] - [.] II rowka o wymiarach 20 cm szerokości i 20 cm wysokości biegnącego od północnej granicy działek do ogrodzenia na wybieg dla psów ze spadkiem w kierunku potoku [.], i utrzymania go w drożności. W podstawie prawnej organ podał art. 30 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm. - publikator aktualny na dzień wydania decyzji) zwana dalej w skrócie P.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.
- 23) zwana dalej w skrócie k.p.a.
W podaniu z dnia 10 lutego 2015 r. EB zwróciła się do Prezydenta Miasta [.] o wznowienie postępowania w ww. sprawie, z uwagi na niewywiązanie się przez IC z postanowień ugody. Postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta [.] odmówił wznowienia postępowania z powodu nieziszczenia się żadnej z przesłanek określonych w art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego. Na skutek jednak odwołania EB Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2015 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Po uzupełnieniu postępowania postanowieniem z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] ponownie odmówił wznowienia postępowania z powodu braku podstaw określonych w art. 145, w tym wskazanej przez stronę podstawy w postaci wyjścia na jaw nowych faktów lub dowodów. W ocenie organu, wnioskodawczy wskazywała bowiem na fakt niewykonania ugody, a ta okoliczność nie istniała w dacie wydania decyzji.
W zażaleniu EB ponownie przedstawiła okoliczności związane ze zmianą stosunków wodnych przez sąsiada na jego gruncie ze szkodą dla jej działki i zabudowań. Wykonany rowek nie zapewnia bowiem odpowiedniej ochrony przez zalewaniem, gdyż nie jest utrzymywany w odpowiednim stanie technicznym. Udrażniany jest tylko przed zaplanowanymi kontrolami prowadzonymi na jej żądanie.
Opisanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez organ I instancji.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że podstawy wznowienia postępowania administracyjnego określają przepisy art. 145 k.p.a. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który je wydał. Podnoszone przez wnioskodawczynię okoliczności dotyczyły zaś kwestii braku prawidłowego wykonania postanowień wynikających z ugody z dnia 19 grudnia 2013 r. Okoliczność ta nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania, a jedynie może uzasadniać wszczęcie postępowania egzekucyjnego mającego na celu przymuszenie zobowiązanego do realizacji postanowień ugody.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie EB zarzuciła naruszanie przez organy przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa poprzez przyjęcie braku podstawy do wznowienia postępowania i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W jej ocenie, przyjęte w ugodzie rozwiązania techniczne nie sprawdziły się, ponieważ profil rowka jest za mały, nie posiada odpowiedniego spadu i jest zarośnięty. Okoliczności te wyszły na jaw dopiero po wydaniu decyzji i wcześniej nie były znane. Gdyby nieskuteczność przyjętych w ugodzie rozwiązań była wiadoma w tamtym czasie do jej zatwierdzenia by nie doszło. Ponadto w ugodzie mowa była o szerokości rowka 15 cm, natomiast w decyzji podano 20 cm. Skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o kosztach postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, w tak wyznaczonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalony w sprawie stan faktyczny przez Kolegium Sąd poczytuje za własne ustalenia, które pozwalają na merytoryczną ocenę skargi.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że podaniem z dnia 10 lutego 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] stycznia 2014 r. nr [.] o zatwierdzeniu ugody spisanej pomiędzy skarżąca a IC ustalająca zmiany stanu wody na gruncie na działce nr 4456/2 obr. [.][.] - [.]. IC właściciel działki nr 4456/2 obr. [.][.] II zobowiązał się do wykonania na swojej działce ww. wzdłuż granicy z działką nr 4455 rowka o wymiarach 20 cm. szerokości i głębokości. Rowek ma przebiegł od północnej granicy działek do ogrodzenia na wybieg psów tj. około 1/2 długości działki ze spadkiem w kierunku potoku [.]. Rów będzie utrzymywany w drożności. Skarżąca wyraziła zgodę, aby woda z rowka wpływa na jej działkę i strony zobowiązały się nie rościć dalszych pretensji co do sposobu załatwienia sprawy. Fakt wykonania rowka został sprawdzony przez organ przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu ugody i strony nie
W powołanym wyżej wniosku skarżąca stwierdziła, że nie jest zadowolona z rozwiązania, gdyż nastąpiło pogorszenie stosunków wodnych.
Pismem z dnia 9 czerwca 2015 r., Prezydent Miasta [.] wykonując wskazania zawarte w kasacyjnym postanowieniu Kolegium z dnia [.] kwietnia 2015 r. wystąpił do skarżącej o uzupełnienie wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 k.p.a. oraz kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.
W piśmie z dnia 19 czerwca 2015 r. skarżąca wyjaśniała, że okoliczności dotyczą nieskuteczności rozwiązania i niedrożności rowka, co powoduje zawilgocenie ścian piwnicznych i zaapelowała o zawarcie nowej ugody, której treść dołączyła do pisma.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania (w szczególności dowodowego), na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy.
Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca w sposób wyczerpujący uregulował ten nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego. Począwszy od stworzenia zamkniętego katalogu przyczyn wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn, poprzez wyczerpujące wskazanie w art. 147 k.p.a., że wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. I dalej ustawodawca przewidział także sposoby zakończenia postępowania zainicjowanego skutecznie przez stronę lub z urzędu. Co ważne, z uwagi na przedmiot zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 149 § 3 k.p.a. stanowi, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. W ślad za wypracowanym stanowiskiem doktryny i judykatury trzeba wyraźnie zaznaczyć, że odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. następuje wtedy, gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne albo, gdy uchybiono wymogom formalnym.
Odmowa wznowienia może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje rozstrzygnięcie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno, co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawczyni, jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium prawidłowo wyjaśniło istotę postępowania wznowieniowego oraz wyłożyło rozumienie przesłanki wznowieniowej określonej, w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołując się w tym zakresie na odpowiednie orzecznictwo sądów administracyjnych.
Skład orzekający uznaje za prawidłowe stanowisko Kolegium o odmowie wznowienia postępowania, bowiem organ wykazał, że nie zaistniały nowe okoliczności faktyczne i prawne lub nowych dowody istniejące w dniu wydania decyzji o zatwierdzeniu ugody o uregulowaniu stosunków wodnych, które nie były znane organowi, a miały dla sprawy istotne znaczenie. Z tych przyczyn nietrafne okazały się zarzuty prawa procesowego dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Podkreślić też należy, że wnioskodawczyni, domaga się nowego, innego ukształtowania stosunków wodnych niż zostało to uczynione w ugodzie zwartej w dniu 19 grudnia 2013 r. spisanej w Urzędzie Miasta [.], co nie jest tożsame z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto między stronami doszło do ugodowego ustalenia stosunków wodnych na podstawie art. 30 P.w. i w ocenie Sądu ten rodzaj ugody należy kwalifikować, jako ugodę o charakterze cywilnoprawnym z elementami administracyjnymi w zakresie przesłanek jej zatwierdzenia przez organ decyzją administracyjną jak również i z tego względu, że może być zawarta poza postępowaniem administracyjnym, a nie wyłącznie jako rezultat prowadzonego postępowania administracyjnego.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Kontrola Sądu ogranicza się w takim przypadku do oceny zgodności z prawem postanowienia kończącego postępowanie nadzwyczajne.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.