Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie przyznał skarżącej K. T. prawo pomocy m. in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W dniu 21 kwietnia 2016 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] informujące o wyznaczeniu pełnomocnikiem dla skarżącej radcy prawnego M. W. W dniu 24 czerwca 2016 r. wymieniona pełnomocnik sporządziła pismo precyzujące skargę strony, w którym wniosła o przyznanie wynagrodzenia tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego w niniejszym postępowaniu. Oświadczyła jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało dotąd uiszczone w całości ani w części. Radca prawny wniosła również o zwrot kosztów korespondencji do strony i uczestnika postępowania, którego poniesienie udokumentowała przy piśmie z dnia 4 listopada 2016 r. (8,40 zł).
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. WSA w Rzeszowie oddalił skargę K. T. Na rozprawie poprzedzającej wydanie tego orzeczenia radca prawny M. W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów udzielonego stronie skarżącej zastępstwa procesowego.
W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te obecnie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Stanowi ono jednak w § 22, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wedle § 24 tego aktu, weszło ono w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, a to ostatnie zdarzenie miało miejsce dnia 18 października 2016 r.
W związku z powyższym, zastosowano w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), zwane dalej "rozporządzeniem". Stanowi ono w § 2, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę tę – w świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia - podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Opłatą maksymalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie innej niż ta, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna i która nie dotyczy skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego jest kwota 480 zł - § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Mając zatem na uwadze brzmienie powołanych unormowań i okoliczności sprawy przyznano radcy prawnemu M. W. kwotę 303,60 zł, na którą składają się następujące kwoty: 295,20 zł (podwyższona o podatek od towarów i usług opłata za reprezentowanie skarżącej w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji) oraz 8,40 zł (koszt korespondencji w sprawie).
Podstawę niniejszego postanowienia stanowi art. 258 § 2 pkt 8, art. 250 w zw. z § 22, § 24 wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. oraz § 2, § 4 ust. 1, ust. 3, § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.