Uzasadnienie
Postanowieniem z 26 sierpnia 2022 r. nr SKO.4172.16.1785.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krośnie uchyliło postanowienie Starosty [...] z [...] lipca 2022 r. nr [...] i jednocześnie uzgodniło projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie ochrony gruntów rolnych. Rozstrzygnięcie Kolegium zostało wydane po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez [...] z o.o. z/s w [...], będącej inwestorem i wnioskodawcą.
W skardze do Wojewódzkiego Sad Administracyjnego w Rzeszowie AM, MM i MJ wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako wydanego niezgodnie z prawem, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 i 2 Ppsa może tego dokonać każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. Z kolei zgodnie z art. 52 § 1 Ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W konsekwencji opisanych regulacji należy stwierdzić, że postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają zaś legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zakresu tej legitymacji musi nastąpić we wstępnym etapie rozpoznawania skargi, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi.
W realiach opisywanej sprawy, podmiotem wnioskującym o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była [...] sp. z o.o. z/s w [...]. Należy wskazać, że w myśl art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.), uzgodnień projektu decyzji o ustaleniu logizacji inwestycji celu publicznego dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Z treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika wprost, że ustawodawca pozbawił inne - poza inwestorem - strony postępowania możliwości zaskarżenia postanowienia uzgodnieniowego w drodze zażalenia. Ustawodawca na etapie rozstrzygania kwestii incydentalnych w toku postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, legitymację skargową przyznał zatem wyłącznie inwestorowi.
W konsekwencji przyjąć należy, że wyłącznie wnioskodawca będący inwestorem jest podmiotem uprawnionym do skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, którego przedmiotem jest kontrola legalności postanowienia wydanego w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Jeżeli wolą ustawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jedynie dla inwestora, wyłącza to kontrolę tych orzeczeń przez sądy administracyjne z inicjatywy innych podmiotów.
W związku z powyższym, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.