Uzasadnienie
P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Rzeszowie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.
Skarga ta przekazana została przez organ Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Zarządzeniem z dnia 15 października 2012 r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącego do uiszczenia kwoty 120 zł tytułem wpisu w niniejszej sprawie. Odpis powyższego zarządzenia doręczony został P. K. dnia 22 października 2012 r.
W dniu 2 listopada 2012 r. P. K. uiścił wskazaną opłatę od skargi.
Następnie, postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 898/12, przedmiotowa sprawa została przekazana według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1157/12 WSA w Rzeszowie oddalił skargę P. K. na wskazaną na wstępie decyzję. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wymienionego od tego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 1509/13, uchylił kwestionowane orzeczenie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 59 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy.
W sprawie niniejszej wezwanie skarżącego o wpis nastąpiło w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Łodzi, a zatem sądu niewłaściwego w sprawie. Jednak zgodnie z powołaną wyżej regulacją, czynność tę należy uznać za w pełni skuteczną, a zatem wywołującą określone konsekwencje prawne. Jak już wyżej podano, doręczenie przedmiotowego zarządzenia stronie skarżącej miało miejsce dnia 22 października 2012 r., czego dowodzi zwrotne potwierdzenie jego odbioru osobiście przez adresata.
Stosownie do art. 220 § 1 i § 3 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma (a zatem i skargi), od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu skarga podlega odrzuceniu.
Siedmiodniowy termin do opłacenia skargi upłynął względem P. K. bezskutecznie z dniem 29 października 2012 r., tymczasem przedmiotowy wpis strona uiściła dopiero 2 listopada 2012 r., a więc z kilkudniowym opóźnieniem.
Rozpoznające do tej pory niniejszą sprawę Sądy tj. zarówno WSA w Rzeszowie, jak i NSA nie zwróciły uwagi na przedstawioną okoliczność. Musi mieć ona jednak dla rozstrzygnięcia sprawy decydujące znaczenie. Przesądza bowiem o niedopuszczalności skargi z przyczyn formalnych, które z uwagi na swoją doniosłość podlegają ocenie na każdym etapie postępowania. W tym zakresie tut. Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2008 r. (II FSK 600/07, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym przepisy regulujące przypadki, w których sąd odrzuca skargę, a to: art. 58, art. 189, art. 220 § 3, art. 221 oraz art. 172 P.p.s.a., nie wprowadzają żadnej cezury czasowej co oznacza, iż sąd (pierwszej, jak i drugiej instancji) ma prawo orzec o odrzuceniu skargi w każdym przypadku istnienia nie uzupełnionego braku formalnego, bądź fiskalnego, aż do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. W ocenie tut. Sądu, powyższe należy także odnieść do sytuacji, gdy konkretny brak skargi uzupełniony został po terminie.
Tożsamy pogląd zaprezentowany został również w nauce postępowania sądowoadministracyjnego, gdzie stwierdzone zostało, że sąd administracyjny ma obowiązek badania dopuszczalności skargi z urzędu na każdym etapie rozpoznawania sprawy, ponieważ jej niedopuszczalność powoduje, że nie może być ona rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tak. J. P. Tarno, Komentarz do art. 189 P.p.s.a., Lex Intranet).
Stwierdzając więc, że skarżący opłacił wniesioną skargę po upływie przewidzianego przez ustawę (tj. art. 220 § 1 P.p.s.a.) siedmiodniowego terminu na dokonanie powyższej czynności, należało tę skargę odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 220 § 1, § 3 P.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi znajduje z kolei oparcie o art. 232 § 1 pkt 1, § 2 P.p.s.a.