Uzasadnienie
R. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. [...] stwierdzające uchybienie przez wyżej wymienionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego ([...]).
Ze względu na fakt, że skarga nie była opłacona, jak też zawierała brak formalny, wezwano składającego ją do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł oraz do nadesłania jednego egzemplarza odpisu skargi - poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego. Zaznaczono, że czynności powyższych należy dokonać w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwań oraz, że skutkiem procesowym ich niewykonania będzie odrzucenie skargi.
Wezwania te doręczone zostały skarżącemu dnia 19 grudnia 2013 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie ich odbioru.
W dniu 23 grudnia 2013 r. R. R. złożył w tut. Sądzie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Do dnia 27 grudnia 2013 r. nie przedłożył natomiast odpisu swej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Warunkiem nadania skardze dalszego biegu i jej merytorycznego rozpoznania jest spełnienie przez nią szeregu wymogów określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przede wszystkim skarga taka winna, w myśl art. 57 § 1 P.p.s.a., czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Z kolei według art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć odpowiednią ilość jego odpisów celem doręczenia pozostałym stronom postępowania.
W razie nieprzedłożenia stosownej liczby odpisów skargi, pomimo wezwania w tym przedmiocie, skarga podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
R. R., wezwany do uzupełnienia braku złożonej skargi poprzez nadesłanie jednego jej odpisu, nie zastosował się do tej czynności we wskazanym mu terminie 7 dni. Upłynął on względem niego bezskutecznie z dniem 27 grudnia 2013 r. Termin ten obliczono przy uwzględnieniu regulacji art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którą jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie 7 dzień od daty wezwania upływał 26 grudnia 2013 r., czyli dzień ustawowo wolny od pracy, dlatego też przyjęto, że 27 grudnia 2013 r. był ostatnim dniem na dokonanie przez skarżącego wskazanej w wezwaniu czynności.
Z podanych względów niniejszą skargę należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 47 § 1 P.p.s.a.