Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2024 r. nr SE.9022.7.28.2024.LB, Podkarpacki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Rzeszowie (dalej jako: "organ") utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 24 czerwca 2024 r. nr PSE.9022.8.37.21/22 w sprawie oddalenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Doręczając ww. postanowienie, pouczono stronę postępowania – P.Z. (dalej: "Skarżący"), o prawie wniesienia na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia.
W dniu 16 października 2024 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga P.Z. na opisane wyżej postanowienie organu z dnia 25 lipca 2024 r. Z nadesłanych do Sądu wraz ze skargą akt administracyjnych wynika, że postanowienie to zostało doręczone Skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2024 r. Natomiast ze znajdującej się w aktach sądowych koperty, w której przesłano skargę wynika, że została ona nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 12 września 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie doręczono Skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2024 r., a zatem ustawowo określony trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upływał z dniem 9 września 2024 r. (poniedziałek), mając na uwadze art. 83 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została wniesiona dopiero w dniu 12 września 2024 r., a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia. Okoliczność ta w świetle przytoczonych wyżej regulacji, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, Sąd nie wzywał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do jej wniesienia, gdyż z powyższych przyczyn i tak podlegała ona odrzuceniu.