Uzasadnienie
A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pomocy na zagospodarowanie. W skardze tej zawarła wniosek o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że nie jest ich w stanie samodzielnie ponieść. Także we wniosku złożonym następnie na urzędowym formularzu (PPF) wymieniona zaznaczyła, że ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych.
W świetle art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie organu administracji publicznej w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Kwestionowana przez stronę decyzja dotyczy przyznania pomocy na zagospodarowanie, a jej podstawę materialnoprawną stanowiły regulacje ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 332 ze zm.) oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r. - Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.).
Z uwagi na powyższe A. K. zwolniona jest w niniejszej sprawie z obowiązku ponoszenia wszelkich związanych z nią kosztów sądowych.
W takiej sytuacji procesowej art. 249a P.p.s.a. przewiduje, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy podlega umorzeniu wobec zbędności rozpoznania wniosku w tym zakresie.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 249a P.p.s.a.