Uzasadnienie
W. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...]. Rozstrzygnięciem tym organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] o nałożeniu na wymienionego kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazane zostały m. in. art. 140aa ust. 1, ust. 3, ust. 4 oraz art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).
W świetle art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wedle natomiast art. 13 § 3 P.p.s.a., Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Jednym z aktów prawnych wydanych przez Prezydenta na podstawie powołanego art. 13 § 3 P.p.s.a. jest rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania wymienionego organu dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.2)), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W niniejszej sprawie, jak już wskazano, podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej były regulacje ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie zaś - jak wskazuje na to wymienione rozporządzenie - art. 92a ustawy o transporcie drogowym.
Z powyższego wynika więc, że powołany akt nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, a właściwość sądu należy oceniać wedle ogólnej reguły przewidzianej w cytowanym wyżej art. 13 § 2 P.p.s.a. Skutkuje to z kolei przyjęciem, że do jej rozpoznania uprawniony jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem w mieście tym siedzibę ma Główny Inspektor Transportu Drogowego, który wydał kwestionowaną skargą decyzję.
W myśl art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając zatem na uwadze przedstawione regulacje prawne, jak też okoliczności niniejszej sprawy przekazano ją do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zgodnie z właściwością.
Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 P.p.s.a.