Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1384/15 wydanym przez referendarza sądowego pozostawiono wniosek L. R. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego było niezłożenie ww. wniosku na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
Powyższe zarządzenie wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do złożenia sprzeciwu, zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 września 2016 r.
W ustawowym terminie przewidzianym do wniesienia środka zaskarżenia tj. w dniu 28 września 20416 r. (data złożenia pisma w siedzibie tut. Sądu) L. R. wniosła sprzeciw (nazwany przez skarżącą "zażaleniem") od wyżej wskazanego zarządzenia referendarza sądowego. Wyjaśniła, że z Sądu nie otrzymała żadnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zawnioskowała o przesłanie, na wskazany przez nią adres, takiego wniosku i o wyjaśnienie kiedy Sąd do niej jako do strony taki wniosek przesłał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8 tej ustawy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia i postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.).
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 31 maja 2016 r. L. R. została wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Składając zażalenie na ww. zarządzenie skarżąca zawnioskowała jednocześnie o zwolnienie z opłat sądowych.
Jak już wyżej wskazano wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Dlatego też tut. Sąd pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. wezwał skarżącą do jego złożenia na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Do wezwania załączono stosowny formularz PPF.
Z zalegającego w aktach sądowych sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że zostało ono doręczone ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi – J. D., w dniu 29 czerwca 2016 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, który w okolicznościach sprawy mijał z dniem 6 lipca 2016 r., wezwanie nie zostało wykonane.
Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Skarżąca prawidłowo wezwana do złożenia wniosku na urzędowym formularzu i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania, nie wykonała w zakreślonym terminie określonej w tym wezwaniu czynności tj. nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (mimo, że stosowny formularz został jej przesłany), a zatem prawidłowo referendarz sądowy, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 6 w zw. art. 257 P.p.s.a., pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Stanowisko zawarte w orzeczeniu referendarza sądowego z dnia 5 września 2016 r. Sąd w pełni podziela.
Z tych względów na mocy art. 260 w zw. z art. 257 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.