Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję S. S. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie decyzji skutkować może realnym zagrożeniem dla jego dalszego bytu gospodarczego. Podał, że uiszczenie nałożonej zaskarżoną decyzja kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł przekracza jego możliwości finansowe, gdyż roczny dochód, jaki osiągnął w 2014 r. wyniósł 12 936,68 zł. Osiągnięty dochód pozwala na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych, wobec czego wykonanie decyzji pochłonie niemal całość osiągniętych przez skarżącego i jego żonę rocznych dochodów.
Ponadto wobec jego osoby prowadzone jest 14 innych postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, co w świetle tożsamego stanu faktycznego pozwala przyjąć, że zostaną one zakończone poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na niego kolejnych kar pieniężnych, również w wysokości 12 000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na skarżącego nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącego argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niego wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. Poza kopią złożonego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, do wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie dołączył żadnych innych dokumentów, które uprawdopodabniałyby twierdzenie, o braku środków finansowych na zapłacenie kary pieniężnej. W szczególności brak jest jakiejkolwiek informacji o posiadanych aktywach finansowych lub szeroko pojętej sytuacji finansowej skarżącego, potwierdzonej stosownymi dokumentami jak chociażby wyciągami z posiadanych rachunków bankowych.
Złożona kopia zeznania podatkowego sama w sobie stanowi wyłącznie odzwierciedlenie dochodu osiągniętego przez skarżącego w 2014 r., a nie wykaz majątku lub aktywów pieniężnych będących w dyspozycji wnioskodawcy. Informacji takich brak jest również w aktach sprawy, wobec czego Sąd nie był w stanie zweryfikować, czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Końcowo wyjaśnić należy, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.