Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpoznaniu wniosku S. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby i pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania.
W dniu 08 lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga S. K. Z jej treści wynikało, iż ww. skarży zarówno postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zwalniającą skarżącego ze Służby Celnej w Izbie Celnej w [...] – Urząd Celny w [...].
Sprawa ze skargi S. K. na postanowienie z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] została zarejestrowana i jest prowadzona przez tut. Sąd pod sygn. akt II SA/Rz 141/10.
Skarga dotycząca decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 29 lipca 2009 r., jest natomiast przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego pod sygn. akt II SA/Rz 142/10.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zgodnie zaś z § 2 powołanego wyżej przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Mając na uwadze brzmienie wskazanych przepisów należy stwierdzić, że skardze S. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie można nadać dalszego biegu. Została bowiem ona wniesiona na rozstrzygnięcie organu I instancji, a więc niewyczerpano środków zaskarżenia, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., co w konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. czyni skargę niedopuszczalną.
Na marginesie Sąd zaznacza, iż ww. decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zakwestionowania w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy składanego do Dyrektora Izby Celnej w [...].
S. K.a skorzystał z tego środka, jak również wniósł skargę do sądu administracyjnego.
Sąd podkreśla, iż sprawa ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], (które to postanowienie wydane zostało po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) została zarejestrowana i jest prowadzona pod sygn. akt. II SA/Rz 141/10.
Dlatego też mając na uwadze powyższe względy tut. Sąd uznał skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. za niedopuszczalną i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.