Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 29 października 2014 r. wezwano G. P. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Wnioskiem z dnia 6 listopada 2014 r., uzupełnionym w dniu 27 listopada 2014 r. skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2014 r. referendarz sądowy zwolnił wnioskodawcę od kosztów sądowych w 1/2 części. Po rozpatrzeniu sprzeciwu skarżącego, postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r. Sąd odmówił przyznania mu prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015 r. I OZ 299/15 Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając zażalenie wnioskodawcy uchylił ww. postanowienie WSA w Rzeszowie i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania.
Z informacji uzyskanych od G. P. wynika, że mieszka w budynku mieszkalnym wraz z rodzicami, jednakże utrzymuje się sam i współfinansuje gospodarstwo domowe. Jego comiesięczne dochody stanowi wynagrodzenie za pracę w kwocie 1240,76 zł. Deklarowane comiesięczne wydatki związane z regulowaniem rachunków za media, opłatami za telewizję i internet oraz zakupem leków sięgają kwoty 710 zł. Pozostałą kwotę przeznacza na wyżywienie, zakup odzieży oraz paliwa do samochodu w kwocie 450 zł. Ponadto ponosi comiesięczne koszty w wysokości 150 zł związane z ubezpieczeniem samochodu oraz jego eksploatacją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: "Ppsa") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skarżący ubiegając się o zwolnienie od kosztów sądowych domaga się zgodnie z art. 245 § 3 Ppsa przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Co istotne, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy leży po stronie wnioskodawcy – jest on zobligowany do pełnego i wyczerpującego przedstawienia swojej sytuacji rodzinnej i bytowo – materialnej, w sposób umożliwiający ocenę zasadności złożonego wniosku. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie Sądu uzależnione jest od tego, co zostało wykazane przez wnioskodawcę.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że analiza wniosku skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on w sposób niebudzący wątpliwości niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W pierwszej kolejności wskazać należy, jakie koszty i w jakiej wysokości skarżący jest zobowiązany uiścić w postępowaniu zainicjowanym wniesioną skargą. W myśl obowiązujących przepisów, wpis stały w sprawie skargi na decyzję wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wynosi 200 zł. Pozostałe koszty mogą, lecz nie muszą pojawić się na dalszym etapie postępowania (100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi oraz 100 zł tytułem ewentualnej opłaty od skargi kasacyjnej).
W tym stanie rzeczy analiza wniosku skarżącego oraz nadesłanych przez niego wyjaśnień nie pozwala na przyjęcie, że uiszczenie wymaganego wpisu od skargi, a następnie ewentualnie pozostałych kosztów postępowania przekracza jego możliwości finansowe i spowoduje uszczerbek utrzymania dla niego i rodziny. Po pierwsze, pomimo jasnego i czytelnego wezwania Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. wnioskodawca nie wskazał w jakiej części współfinansuje utrzymanie gospodarstwa domowego. Pomimo, że jak wyjaśnił "ponosi w części koszty utrzymania domu", deklarowane przez niego wydatki opiewają na pełną wysokość okazanych rachunków za media, a w nadesłanych wyjaśnieniach nie określił w jakiej części je współfinansuje.
Po drugie deklarowane wydatki w kwocie blisko 40 zł miesięcznie za "telewizje satelitarną" trudno uznać za wydatki konieczne dla utrzymania skarżącego i rodziny. Po trzecie, jak wskazał ponosi comiesięczne koszty związane z zakupem paliwa do samochodu na kwotę 450 zł, którym dojeżdża do oddalonego o 22 km miejsca pracy. Kwota ta budzi wątpliwości z uwagi na pojemność silnika używanego samochodu (Daewoo Tico) i zdaniem Sadu została zawyżona. Ponadto wnioskodawca nie wykazał aby dojazd do miejsca pracy mógł odbywać się wyłącznie przy użyciu samochodu osobowego, a nie za pośrednictwem chociażby środków transportu zbiorowego.
Mając na względzie powyższe, orzekając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa, Sąd postanowił odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym przez stronę zakresie. Skarżący nie wykazał bowiem, aby nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania zainicjowanego skargą, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nie ma on żadnej osoby na swoim utrzymaniu, mieszka w domu rodziców, z którymi wbrew złożonej deklaracji tworzy wspólne gospodarstwo domowe i z tego tytułu ponosi częściowe koszty utrzymania domu. Ma zatem zapewnione podstawowe potrzeby życiowe i nie wykazał, aby w jego przypadku zachodziły okoliczności uzasadniające zwolnienie go od ogólnej zasady obowiązku ponoszenia kosztów postępowania.