Uzasadnienie
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego E. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. We wniosku złożonym następnie na urzędowym formularzu (PPF) skarżący zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Podniósł, że nie ma jakichkolwiek dochodów i możliwości ich pozyskania, bowiem od listopada 2013 r. przebywa w szpitalu. Jest osobą z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Nie posiada żadnego majątku ani oszczędności pieniężnych. Nie może też liczyć na pomoc członków rodziny.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zaskarżona przez E. P. decyzja dotyczy odmowy przyznania zasiłku celowego, które jest świadczeniem uregulowanym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.). Oznacza to, że skarżący zwolniony jest w niniejszym postępowaniu z obowiązku ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Dlatego też jego wniosek w tym zakresie nie będzie podlegać rozpoznaniu. W takiej sytuacji, pozostaje do rozstrzygnięcia kwestia, czy wnioskodawca spełnia przesłankę ustanowienia profesjonalnego zastępcy prawnego.
W związku z tym, że taki zakres żądania mieści się w tzw. częściowym prawie pomocy (art. 245 § 3 P.p.s.a.), to przesłanką przyznania takiego wsparcia jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a ustanawia ją art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Instytucja prawa pomocy stanowi pomoc państwa dla osób, które ze względu na ich trudną sytuację materialną nie mogą sfinansować swojego udziału w danym postępowaniu bez jednoczesnego spowodowania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. W świetle przedstawionych przez E. P. danych, nie może budzić wątpliwości konieczność udzielenia mu wsparcia ze środków publicznych. Wnioskodawca to osoba niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym, przebywająca od listopada 2013 r. w szpitalu, nie mająca jakichkolwiek dochodów, jak też żadnych możliwości ich uzyskania. Z oświadczenia strony wynika, że nie ma ona także jakiegokolwiek majątku, tak nieruchomego, jak i ruchomego. Nie posiada także zasobów pieniężnych, jak też nie może liczyć na pomoc rodziny.
W takich okolicznościach, zasadnym jest udzielenie wnioskodawcy żądanego przez niego wsparcia. Nie posiada on bowiem jakichkolwiek możliwości płatniczych.
Z tych względów przyznano E. P. prawo pomocy i ustanowiono na jego rzecz radcę prawnego. Podstawę niniejszego orzeczenia stanowią art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.