Uzasadnienie
W dniu 30 września 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga P. H. (dalej: "skarżący") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], wydane w sprawie bezczynności Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie niezałatwienia w określonym terminie sprawy administracyjnej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Postanowienie zostało wydane w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 7 lipca 2021 r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] ponaglenie na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności winien ocenić dopuszczalność wniesionej skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego lub skarga jest z innych przyczyn niedopuszczalna, wówczas podlega ona odrzuceniu. W przeciwnym razie stosownie do art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a. zachodziłaby przesłanka do stwierdzenia nieważności postępowania.
W niniejszej sprawie określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Stosownie do art. 37 § 1 i § 2 k.p.a. na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie. Celem wniesienia ponaglenia jest zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia m.in. ponaglenia, w przypadku bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 52 P.p.s.a.).
Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 k.p.a. powinno przyjąć formę postanowienia, na które zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to ma charakter incydentalny (wpadkowy), nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, jest wyłącznie czynnością nadzorczą.
Kwestionowane postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i § 6 k.p.a., jednak rozstrzygnięcie to nie podlega odrębnemu zaskarżeniu, gdyż nie kończy ono postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i nie służy na nie zażalenie. Nie jest to więc postanowienie o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 866/19). Wobec powyższego nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), ani postanowienie podlegające kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie przepisów szczególnych (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Sąd wskazuje, że niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie znajduje ochronę na gruncie innej instytucji procesowej, jaką jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a jej rozważanie odbywa się w odrębnym postępowaniu.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.