Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku, nr [...] Starosta S., po rozpatrzeniu wniosku A. K. o wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów obrębu Z., poprzez zmianę granicy działki nr 1347/2 z działką 370 – droga krajowa relacji L.-P. oraz pomiaru kontrolnego działki 1346 i zmiany granicy z tą działką, odmówił dokonania zmian w operacie (pkt. I decyzji), orzekł o dokonaniu stosownych zmian wynikających z przedłożonego operatu pomiarowego (pkt. II decyzji).
Decyzję doręczono A. K. w dniu 8 stycznia 2009 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 41 akt administracyjnych). W decyzji zawarto pouczenie, iż przysługuje od niej prawo wniesienia odwołania do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Tymczasem w dniu 12 stycznia 2009 roku A. K. zaskarżył decyzję Starosty S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu, na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. do starosty celem nadania jej właściwego biegu. W dniu 18 lutego organ przesłał skargę do sądu. W dniu 25 lutego 2009 roku skarżący ponowił skargę na powołaną na wstępie decyzję Starosty S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Oznacza to po pierwsze, konieczność uprzedniego wyczerpania administracyjnego toku instancji, a po drugie brak możliwości zaskarżenia decyzji organu I instancji. Jeżeli więc skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji i w wyniku postępowania odwoławczego organ II instancji wydał decyzję, to wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie na decyzję organu II instancji.
Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniesienie skargi na decyzję Starosty S. z dnia [...] stycznia 2009 roku, nr [...] jest niedopuszczalne. Jest to decyzja organu I instancji i warunkiem poddania jej sądowej kontroli jest uprzednie wyczerpanie administracyjnego toku instancji.
Mając całość powyższego na uwadze, sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.