Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji postanowienia decyzję A. sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że wykonanie decyzji może sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną decyzja nałożono bowiem na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł, podczas gdy wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 5 000 zł, a zatem wykonanie decyzji doprowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej i uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Ponadto, Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być decyzja administracyjna wydana w sprawie indywidualnej, jeżeli podlega ona wykonaniu, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Na Spółkę nałożono bowiem karę pieniężną podlegającą egzekucji, a decyzje wydane w tym przedmiocie są ostateczne. Niemniej, na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o nałożeniu kary. We wniosku nie zawarto szczegółowego uzasadnienia co do sytuacji majątkowej Spółki i dlatego Sąd nie miał możliwości dokonania w stosunku do niej ustaleń przez pryzmat przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Nie uprawdopodobniono również, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło w przypadku Spółki spowodować skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Nie przedstawiono bowiem żadnych konkretnych danych odnoszących się do stanu majątkowego Spółki oraz wysokości uzyskiwanego dochodu z prowadzonej działalności np. w postaci deklaracji podatkowych czy bilansów księgowych bądź wyciągów z rachunków bankowych.
Podana przez Spółkę wysokość kapitału zakładowego nie może stanowić punktu odniesienia dla zasadności złożonego wniosku. Kapitał zakładowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością powinien bowiem wynosić co najmniej 5 000 zł (art. 154 § 1 Ksh), a jego wysokość jest uzależniona tylko i wyłącznie od woli wspólników i nie stanowi punktu odniesienia bądź wyznacznika osiąganych przez spółkę dochodów.
W tym stanie rzeczy brak stosownych dokumentów uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie tej decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.