Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. (zwanej dalej jako Spółka) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej (zwany dalej DIC) z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.
Reprezentujący Spółkę adwokat zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc kwestie jej zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia może również spowodować dla Spółki utratę płynności finansowej oraz wyrządzić znaczną i nieodwracalną szkodę. Poprzez zatrzymanie przez organy celne licznych automatów należących do Spółki oraz wymierzenie licznych kar i prowadzenie w związku z nimi postępowań egzekucyjnych jej kondycja finansowa została mocno naruszona powodując straty. W ocenie Spółki taka sytuacja może w dalszej konsekwencji doprowadzić do jej upadłość, czyli sytuacji której nie da się już odwrócić. Ponadto skarżąca ponosi duże starty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, ale ponosząc straty finansowe.
W odpowiedzi na skargę DIC poinformował, że postanowieniem z 30 października 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, załączając jednocześnie odpis tego postanowienia, potwierdzony za zgodność z oryginałem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania aktu przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania postanowienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.).
Natomiast sam wywód strony nie jest wystarczający do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).
Skarżąca nie wykazała konkretnie jaka jest obecnie jej rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji jak twierdzi pełnomocnik skarżącej - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Odnosząc się do zarzutów Spółki dotyczących kwestii legalności zaskarżonej decyzji podnieść należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu - Sąd nie może badać kwestii zasadności skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.