Uzasadnienie
Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uchyliło decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], odmawiającą zmiany ostatecznej własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł Starosta Powiatu [...], żądając jej uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 i 2 Ppsa).
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 i 2 Ppsa może tego dokonać każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają mu takie prawo. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32).
W okolicznościach niniejszej sprawy Starosta Powiatu [...] najpierw wydał decyzję w pierwszej instancji, a następnie wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego. Badając dopuszczalność prawnej możliwości akceptacji takiego układu procesowego Sąd stwierdza, co z reszta nie budzi wątpliwości zarówno w piśmiennictwie naukowym i doktrynie, że przyznanie legitymacji do wniesienia skargi organowi który wydał zaskarżoną decyzję jako organ I instancji, stanowiłoby nieuzasadnione przyznanie temu organowi zakresu uprawnień, którego nie przewidują obowiązujące przepisy. W zakresie w jakim organ wykonuje bowiem funkcje organu administracji publicznej, nie jest on uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie wydane w tej konkretnej sprawie, w której w I instancji orzekał (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 października 2008 r. sygn. K.32/08; uchwałę składu pięciu sędziów NSA z 9 października 2000 r. sygn. OPK 14/00; uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/2003; wyrok NSA z 5 września 2013 r. sygn. II OSK 1971/13; wyrok NSA z 16 stycznia 2007 r. sygn. I OSK 389/06; wyrok NSA z 10 lipca 2005 r. sygn. I OSK 557/07, postanowienie NSA z 3 lutego 2011 r. sygn. I OZ 68/11; postanowienie NSA z 2 lipca 2009 r. sygn. I OSK 815/09 – wszystkie publikowane na stronie internetowej "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"; J.P.Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, Państwo i Prawo 2006/2; W. Chróścielewski, Jednostka samorządu terytorialnego jako strona postępowania administracyjnego prowadzonego przez jej organ, Państwo i Prawo 2003/4; J.Jagoda, Ograniczenia legitymacji skargowej jednostki samorządu terytorialnego, [w:] Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Lex 2011; B.Dauter, B. Gruszczyńki, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013, komentarz do art. 32, teza 7).
Rola organu pierwszej instancji kończy się w zasadzie z chwilą wydania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, natomiast organem, o którym mowa w art. 32 Ppsa, jest organ wydający zaskarżony do sądu administracyjnego akt. Nie jest dopuszczalna sytuacja, aby starosta w tej samej sprawie raz występował jako organ wydający postanowienie w sprawie, a następnie zmierzał do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego wydanego wskutek rozpatrzenia odwołania od wydanej przez siebie decyzji. W takiej sytuacji uprawnienia skargowe starosty powiatu jako podmiotu reprezentującego powiat na zewnątrz (art. 43 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym), doznają ograniczenia wskutek braku legitymacji procesowej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ został on w drodze ustawy ulokowany w strukturze organów załatwiających daną indywidualną sprawę administracyjną.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, skarga Starosty Powiatu [...] podlega odrzuceniu.