Uzasadnienie
T. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie od opłat sądowych. Ponowił go następnie we wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu (PPF), w którym zaznaczył, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Z danych przedstawionych we wniosku i w skardze (które znajdują nadto odbicie w dołączonych do sprawy dokumentach) wynika, że T. L. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, mieszkając w domu o powierzchni 140 m.kw. położonym na działce 33-arowej, którego jest współwłaścicielem w ¼ części. Od 2003 r. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy. Posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Leczy się z powodu przewlekłych schorzeń kręgosłupa i układu krążenia. Jego dochód to renta, której wysokość do wypłaty – wobec dokonywania potrąceń świadczeń alimentacyjnych - wynosi 324,07 zł.
Wniosek strony zasługuje na uwzględnienie w całości. Dotyczy on zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, a zatem prawa pomocy w całkowitym zakresie, na co wskazuje brzmienie art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Taki wymiar prawa pomocy przysługuje osobom najuboższym, które nie są w stanie samodzielnie udźwignąć wydatków związanych z postępowaniem sądowym. W art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ustawodawca wskazał jako przesłankę przyznania prawa pomocy w takich właśnie najszerszych granicach niemożność poniesienia przez stronę jakichkolwiek kosztów postępowania, nakładając obowiązek wykazania powyższego na składającego wniosek.
Analiza informacji przedstawionych przez skarżącego prowadzi do konkluzji o pełnej zasadności jego wniosku. T. L. dysponuje bowiem bardzo skromnym – biorąc pod uwagę aktualne realia życiowe – dochodem, którego źródło stanowi renta w wysokości 324,07 z (powyższa wysokość podyktowana jest faktem dokonywania potrąceń świadczeń alimentacyjnych). Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, pozostającą w stałym leczeniu z powodu przewlekłych schorzeń. Wymieniony, poza udziałem we własności domu, w którym mieszka, nie posiada żadnego innego majątku tak nieruchomego, jak i wartościowych ruchomości, ani zasobów pieniężnych. Od 2003 r. zarejestrowany jest w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy.
W takich okolicznościach oczywistym jest, że strona nie jest w stanie uiścić jakiejkolwiek, najmniejszej choćby, kwoty tytułem kosztów zainicjowanego jej skargą postępowania sądowego. Aktualnie na skarżącym spoczywa obowiązek opłacenia skargi, czego koszt wynosi 200 zł (wpis). Kwota ta stanowi 2/3 uzyskiwanego przez niego dochodu. Także więc poniesienie wydatku na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika pozostaje poza zakresem możliwości płatniczych wymienionego.
Z uwagi zatem na bardzo trudną sytuację materialną wnioskodawcy, o której przesądza fakt otrzymywania bardzo niskiego dochodu, nieposiadanie wartościowych przedmiotów majątkowych i zły stan zdrowia w kontekście możliwości zarobkowych przyznano skarżącemu prawo pomocy w żądanym przez niego zakresie. Zwolniono go zatem od kosztów sądowych i ustanowiono na jego rzecz adwokata, aby umożliwić mu dochodzenie swoich praw na drodze sądowej, które to prawo gwarantuje mu Konstytucja RP.
Podstawę orzeczenia stanowi art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.