Uzasadnienie
SA/Rz 149/04
Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] marca 2004 r nr [...] po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] o nie stwierdzeniu choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego z wykazu chorób zawodowych pkt 21 - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepis § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. w dniu 14 marca 2003 roku zwrócił się z wnioskiem do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o dokonanie oceny środowiska pracy w związku z podejrzeniem choroby zawodowej uszkodzenia słuchu u B. B. W związku z dokonanym zgłoszeniem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził dochodzenie epidemiologiczne w toku którego ustalił, że w/w zatrudniony był w Fabryce "A." w S.A. w Ł. na stanowiskach;
- - w okresie od 1.09.1965 r. do 30.06. 1967 r. gwinciarz – Wydział PR
- - w okresie od 01.07.1967 r. do 07.11.1971 r. tłoczarz Wydział PR I
- - od 08.11.1971 r. do 30.09. 2002 r ślusarz – Wydział TMR
Od 1.08.1965 r praca wykonywana była w systemie III zmianowym przez 8 godzin dziennie zaś od 6.01.1983 r do 30.09. 2002 r. w systemie jednozmianowym, natomiast od 1.10.2002 r w/w przebywa na emeryturze. Wskazano jednocześnie średni poziom hałasu w okresie zatrudnienia w kolejnych latach.
W przedmiotowej sprawie postępowanie diagnostyczno - orzecznicze w kierunku rozpoznania choroby zawodowej u zainteresowanego prowadził Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. znak [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u w/w choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem - wymienionej pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowisko swoje umotywował odwołując się do orzeczenia WOMP w R. z dnia 12 grudnia 2003 r Nr [...].
Od opisanej decyzji B. B. złożył odwołanie w którym podniósł, że zaskarżona decyzja jest dla niego krzywdząca i narusza prawo, gdyż w jego ocenie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych oraz orzecznictwo w tym zakresie prezentowane przez Sąd Najwyższy i powołał się na orzeczenia SN z dnia 11 marca 1999 r. sygn. II RN 128/98 pub. Wokanda Nr 8/1999 poz. 20 i z 18 I 2002 r. Nr III Rn 110/98.
Swoje stanowisko uzasadnił tym, że starania w kierunku rozpoznania choroby zawodowej rozpoczął jeszcze jako czynny pracownik w roku 2002 r.
Rozpoznając odwołanie PW1S nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia.
Wskazał na zapis § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) według którego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową dokonuje lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika.
Natomiast przytoczone przez zainteresowanego, orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej odnoszą się do rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm./, które ze względu na datę wszczęcia tego postępowania nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.
Ponadto zawarte w odwołaniu stwierdzenie, że starania w kierunku rozpoznania choroby zawodowej odwołujący rozpoczął jeszcze jako czynny pracownik w roku 2002 r. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy.
Przepisy wymienionego rozporządzenia statuują, że dla ustalenia rozpoznania choroby zawodowej należy przeprowadzić dowód z orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania wydanego przez uprawnioną jednostkę medyczną, wymieniona w § 5 ust. 2 rozporządzenia.
W przedmiotowej sprawie w tym zakresie wypowiedział się Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w R. w orzeczeniu z dna 12 grudnia 2003 r. Nr [...] stwierdzając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u B. B. Odwołujący się nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia odwołania od opisanego wyżej orzeczenia i w tym stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.
Przytoczone przez odwołującego w odwołaniu orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczące stwierdzenia choroby oraz przepisy rozporządzenia RM z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm./ odnoszą się do spraw wszczętych przed wejściem w życie w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 roku.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący B. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, powtórzył argumentację jak w odwołaniu a nadto dodał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny błędnie przyjął datę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej tym samym zastosował wadliwie przepisy w/w rozporządzenia. W ocenie odwołującego za datę wszczęcia postępowania należało przyjąć 2 czerwca 2002 o czym dowodzi skierowanie lekarskie do specjalisty laryngologa którego kopię skarżący dołączył do skargi.
Nadto w karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z dnia 1 grudnia 2002 r. dokonano nieprawdziwego wpisu co do czasu pracy narażającej na hałas.
W konsekwencji w ocenie skarżącego wobec przepracowania 40 lat w Fabryce A. z narażeniem na hałas osiągającym 98 dB choroba niedosłuchu powstała w związku z wykonywaną pracą i winna zostać uznana za chorobę zawodową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o nie stwierdzeniu choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego z wykazu chorób zawodowych pkt 21.
Postępowanie w sprawie chorób zawodowych w tej sprawie podlega regulacjom rozporządzenia Rady Ministrów 30 lipca 2002 r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/ zwane dalej rozporządzeniem.
W/w rozporządzenie zawiera zarówno uregulowania o charakterze materialnym jak i przepisy procesowe w sprawie postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych.
Zarzut skarżącego w kwestii stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. z 1983 r. Nr 294/ wyjaśnia przepis § 10 rozporządzenia Rady Ministrów 30 lipca 2002 r rozporządzenia, który stanowi, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia rozporządzenia w życie, jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.
Rozporządzenie weszło w życie w dniu 3 września 2003 roku /§ 12 rozporządzenia/ natomiast postępowania w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 14 marca 2003 roku przez lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stosownie do § 6 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia.
Zarzut stawiany przez skarżącego, że za datę wszczęcia postępowania należy przyjąć datę 2 czerwca 2002 r tj. datę skierowania przez lekarza Ośrodka Zdrowia w Ż. do specjalisty laryngologa jest nieuzasadniony, gdyż samo skierowanie do lekarza specjalisty nie jest tożsame ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej jakim mowa w przepisie § 3 rozporządzenia które stanowi, że;
Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową dokonuje:
- 1) pracodawca zatrudniający pracownika, u którego podejrzewa się chorobę zawodową,
- 2) lekarz, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pracownika.
Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej może również dokonać:
- 1) pracownik, który podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę, przy czym pracownik aktualnie zatrudniony zgłasza podejrzenie za pośrednictwem lekarza sprawującego nad nim profilaktyczną opiekę zdrowotną,
- 2) lekarz stomatolog, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie wystąpienia u pacjenta choroby zawodowej,
- 3) lekarz weterynarii, który podczas wykonywania zawodu stwierdził u pracownika mającego kontakt z chorymi zwierzętami objawy mogące nasuwać podejrzenie choroby zawodowej.
Podejrzenie choroby zawodowej zgłasza się:
- 1) właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu,
- 2) właściwemu inspektorowi pracy.
Właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika /§ 8 pkt 1 rozporządzenia/.
Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza:
1/ w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - lekarz zgłaszający podejrzenie, jeżeli sprawuje profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie, 2/ w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3, 3/ w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - państwowy powiatowy inspektor sanitarny, zwany dalej "właściwym państwowym inspektorem sanitarnym" /§ 2 ust. 5 pkt 1 – 3 rozporządzenia/.
W rozpoznawanej sprawie została zachowana w/w procedura, natomiast orzeczenie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy z dnia 12.12.2003 r. Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z wykazu nr 21, które stanowiło podstawę do wydania decyzji nie zostało zaskarżone przez skarżącego.
Sąd stwierdza że orzeczenie to zawiera pouczenie o trybie i sposobie jego zaskarżenia, wprawdzie brak jest w aktach sprawy dowodu zwrotnego potwierdzenia jego doręczenia dla skarżącego, lecz ten zasadniczy brak został wyjaśniony na rozprawie.
Skarżący do protokołu rozprawy w dniu 14 grudnia 2004 roku przyznał, że otrzymał w/w orzeczenie i nie składał wniosku o ponowne przebadanie jego w kierunku ustalenia choroby zawodowej co oznacza, że nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.
Stwierdzona wielkość stwierdzonego ubytku słuchu u skarżącego /31 dB ucho prawe, 32 dB ucho lewe/ w wymienionym orzeczeniu nie spełnia kryterium choroby zawodowej, który wg wykazu nr 21 chorób zawodowych stanowiący załącznik do rozporządzenia wynosi 45 dB dla ucha lepiej słyszącego.
W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego też Sąd skargę oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.