Uzasadnienie
SA/Rz 15/96
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lipca 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o nadanie klauzuli wykonalności wydanemu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokowi z dnia 26 lutego 1997 r. sygn. akt SA/Rz 15/96, uchylającemu zaskarżoną przez niego, Z. M. i S. P. decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 1995 r. Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1995 r. Nr [...].
Jednocześnie z tym wniósł o zwolnienie go od wszelkich opłat z tym związanych.
Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje:
Pismem z dnia 9 lipca 2008 r. B. P. został już poinformowany, że orzeczenia sądów administracyjnych z racji ich istoty nie nadają się do wykonania w drodze postępowania egzekucyjnego, a w konsekwencji nie może być im nadana klauzula wykonalności. Skoro zatem jego wniosek o nadanie wyrokowi z dnia 26 lutego 1997 r. klauzuli wykonalności jako bezprzedmiotowy nie może być w ogóle merytorycznie rozpatrywany, nie wiążą się z tym także żadne opłaty.
Dodatkowo należy zwrócić uwagę na treść art. 243 § 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Oznacza to, iż granicą czasową skutecznego zgłoszenia żądania w tym zakresie jest zakończenie postępowania sądowego prawomocnym orzeczeniem.
W sprawie o sygn. SA/Rz 15/96 wyrok uprawomocnił się z chwilą jego wydania w dniu 26 lutego 1997 r. (nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia w zwykłym toku instancji), w związku z czym nawet gdyby skarżący obecnie spełniał ustawową przesłankę do przyznania mu prawa pomocy, jego wniosek nie mógłby być uwzględniony.
W tej sytuacji jako niedopuszczalny nie podlega on merytorycznemu rozpoznaniu, co skutkuje jego odrzuceniem w oparciu o art. 258 § 3 (do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu) w związku z art. 58 § 1 pkt 2 i art. 64 § 3 P.p.s.a. (sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, przy czym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej przepisy o skardze stosuje się odpowiednio do wniosku). Bez znaczenia dla skuteczności tego wniosku pozostaje jego wniesienie bez zachowania obowiązującego w tym przedmiocie wymogu złożenia go na obowiązującym formularzu PPF (dot. przyznania prawa pomocy osobie fizycznej); skoro nie ma to żadnego wpływu na prawa i obowiązki wnioskodawcy oraz w żaden sposób nie narusza jego praw, odstąpiono od wzywania go do złożenia tego formularza.
W związku z powyższym, na podstawie powołanych przepisów, postanowiono jak w sentencji.