Uzasadnienie
S. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia - wydanie przez Sąd orzeczenia o wstrzymaniu. Uzasadniając żądanie skarżący zwrócił w pierwszej kolejności uwagę na rażącą nieprawidłowość decyzji nakładającej na niego karę pieniężną. W dalszej części podniósł – powołując się na deklarację podatkową PIT-36 oraz PIT/B, których w rzeczywistości nie dołączono do skargi – że w 2014 r. osiągnął wspólnie z żoną dochód w wysokości 12 936,68 zł, pozwalający jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb, bez możliwości odłożenia jakichkolwiek środków finansowych. Uiszczenie przez niego kary będącej przedmiotem skarżonej decyzji spowodowałoby poważne trudności, jak też istotny uszczerbek w jego stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Strona wskazała także na fakt, iż toczy się wobec niej czternaście innych postępowań, również odnoszących się do kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, które mogą się zakończyć nałożeniem przedmiotowych kar w łącznej wysokości 168 000 zł, co przekracza niemal trzynastokrotnie jego roczny zysk.
W ocenie skarżącego, powyższe daje obraz szkody, która mu grozi i której wielkość z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Nieudzielenie tymczasowej ochrony skutkować więc może brakiem możliwości kontynuowania prowadzonej działalności wskutek niewypłacalności.
Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia [...] września 2015r.
W uzupełnieniu złożonego wniosku – pismo z dnia 16 listopada 2015 r. –S. S. wskazał na dokumenty, które jego zdaniem uprawdopodobniają okoliczności stanowiące podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że od września bieżącego roku nie prowadzi już działalności gospodarczej, pozostając bez jakiegokolwiek zatrudnienia i źródła utrzymania. Prowadzona przez niego wcześniej działalność gospodarcza doprowadziła do powstania zadłużenia w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych na kwotę 10 000 zł oraz w urzędzie skarbowym. Z kolei dług wobec banku w związku z nabyciem sprzętu elektronicznego wynosi 917,67 zł. Poza tym, prowadzone są w stosunku do niego postępowania egzekucyjne. S. S. oświadczył, że nie posiada żadnych oszczędności. Nie jest właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości, zaś jedynym składnikiem jego majątku jest samochód osobowy z 2000 r. Wskazana trudna sytuacja finansowa zmusza go do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.
Podniósł, że w obliczu wszystkich nałożonych na niego kar pieniężnych w łącznej wysokości 168 000 zł zasadne jest twierdzenie, iż ich wyegzekwowanie doprowadzi do poważnych i nieodwracalnych szkód w jego majątku. W załączonym do wskazanego pisma oświadczeniu strona wskazała dodatkowo, że nie posiada obligacji, jak też wierzytelności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Złożona na rozstrzygnięcie administracyjne skarga nie powoduje wstrzymania jego wykonalności. Jeśli jednak skarżący złoży stosowny wniosek w tym zakresie, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania stanowiącego przedmiot skargi aktu administracyjnego, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Orzeczenie powyższe uzależnione jest od wystąpienia jednej ze wskazanych w powołanym przepisie okoliczności, a mianowicie bądź zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie, że którakolwiek z wymienionych przesłanek uwzględnienia żądania strony skarżącej występuje należy do składającego takie żądanie. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi jest decyzja obciążająca stronę obowiązkiem zapłaty świadczenia pieniężnego.
To zatem wnioskodawca winien w sposób jak najbardziej pełny przedstawić swoją sytuację materialną tak, by możliwa była ocena, czy faktycznie wykonanie stanowiącej przedmiot skargi decyzji może prowadzić do wystąpienia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Aby wskazana ocena była rzetelna niezbędnym jest, aby skarżący przedłożył dokumenty przemawiające za uwzględnieniem jego wniosku.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy uznano, że S. S. w dostateczny sposób uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu na niego kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł jest zasadne. Jak bowiem wynika z przedstawionych przez wymienionego danych, obecnie nie prowadzi on już działalności gospodarczej. Nie posiadając żadnego źródła utrzymania pozostaje na utrzymaniu rodziców. Strona posiada zadłużenie w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, urzędu skarbowego i banku. Ponadto, prowadzone są w stosunku do niej postępowania egzekucyjne.
Skarżący nie jest właścicielem żadnej nieruchomości, zaś jedyną wartościową ruchomość, którą posiada jest samochód osobowy z 2000 r. Nie ma zgromadzonych żadnych oszczędności, obligacji. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszego wniosku jest także fakt, iż na skarżącego nałożone zostały kary pieniężne w wysokości 168 000 zł, co stanowi ponad dwunastokrotność uzyskanego przez stronę w 2014 r. dochodu.
W związku z powyższym należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na grożące wnioskodawcy trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem tejże decyzji, o czym orzeczono na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.