Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Przedmiotem skargi spółki działającej pod firmą: A. Spółka Akcyjna w [...] (strona skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2015 r., nr [...]w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...].
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając z urzędu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego wywołanego wniesieniem odwołania przez stronę skarżącą od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz M.M., Z.M. dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi gastronomiczne) z częścią mieszkalną wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu działki o nr. ewid. 4747/91 w obrębie: [...], w ten sposób, że błędnie wpisane na stronie 1 decyzji w wierszu 8 i 9 od góry oznaczenie strony odwołującej się: "A. S.A. z siedzibą w [...]" zastąpiono prawidłowym oznaczeniem: "A. S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...]".
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że sprostowana omyłka jest oczywistą omyłką pisarską, albowiem nie istnieje wątpliwość co do tożsamości podmiotu odwołującego się, a jedynie zachodzi konieczność skorygowania błędnego oznaczenia jego nazwy w treści decyzji.
Wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, domagając się jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dopuszczalne jest sprostowanie oznaczenia strony w decyzji w sytuacji, gdy decyzja została skierowana do podmiotu, który "nie istnieje w obrocie prawnym". Zdaniem skarżącego sprostowaniu nie podlegają błędy popełnione w zakresie danych identyfikujących stronę postępowania.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że instytucja sprostowania decyzji służy usuwaniu nieistotnych wad decyzji, które nie dotyczą stanu prawnego i faktycznego będącego podstawą decyzji. Odnosząc się do zarzutów wniosku organ podniósł, że analiza treści zaskarżonego postanowienia oraz sprostowanej decyzji i akt sprawy dowodzi, że omyłka w zakresie oznaczenia strony (w zakresie określenia jej siedziby) została popełniona jedynie raz w treści decyzji, natomiast w jej uzasadnieniu organ konsekwentnie posługiwał się prawidłowym oznaczeniem strony.
Ponadto zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sprostowanej decyzji było odwołanie wniesione przez stronę skarżącą. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ wskazał, że "oczywistość omyłki" wynika z natury samego błędu lub z porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy lub z innymi czynnikami.
W skardze na powyższe postanowienie strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania, powtarzając sformułowany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzut naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, a błędy popełnione w zakresie precyzowania danych strony nie podlegają sprostowaniu.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty strony skarżącej za niezasadne.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w sprawie o sygn. II SA/Rz 1426/15 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], stanowiącą przedmiot sprostowania zaskarżonym postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Sąd administracyjny sprawuje legalnościową kontrolę zaskarżalnych działań lub zaniechań organów administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), będąc związany jedynie granicami sprawy administracyjnej sensu largo, której dotyczy skarga. Jednocześnie sąd ten nie jest związany granicami skargi, w tym podniesionymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a.), biorąc z urzędu pod rozwagę wszelkie stwierdzone naruszenia prawa i sankcjonując je w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych.
Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd jest uprawniony do przekroczenia granic skargi lub także przedmiotu zaskarżenia, obejmując rozpoznaniem i orzekaniem także niezaskarżone bezpośrednio akty lub czynności wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do jej końcowego załatwienia.
Przewidziana w art. 113 § 1 k.p.a. instytucja sprostowania decyzji administracyjnej stanowi procesowy instrument usuwania nieistotnych wad decyzji, które nie są konsekwencją naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego warunkującego prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, lecz są rezultatem błędów technicznych w procesie przygotowywania treści decyzji jako pisma procesowego. W konsekwencji instytucja sprostowania może być stosowana jedynie w tych wypadkach, w których nie ulega wątpliwości, że błędy w treści decyzji (np. komparycji lub sentencji) nie wyniknęły z naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, który miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie legalność zaskarżonego postanowienia nie budzi wątpliwości Sądu.
Skarżony organ precyzyjnie i wystarczająco szczegółowo uzasadnił podstawy zastosowania art. 113 k.p.a. Sąd w pełni podziela ustalenia organu i jego ocenę prawną. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, na stronie 1 decyzji w wierszu 8 i 9 od góry oznaczenie strony odwołującej się: "A. S.A. z siedzibą w [...]" zastąpiono prawidłowym oznaczeniem: "A. S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...]". W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że sprostowana omyłka jest oczywistą omyłką pisarską, albowiem nie istnieje wątpliwość co do tożsamości podmiotu odwołującego się, a jedynie zachodzi konieczność skorygowania błędnego oznaczenia jego nazwy w treści decyzji. Porównanie treści sprostowanej decyzji i akt sprawy dowodzi, że omyłka w zakresie oznaczenia strony (w zakresie określenia jej siedziby) została popełniona jedynie raz w treści decyzji, natomiast w jej uzasadnieniu organ konsekwentnie posługiwał się prawidłowym oznaczeniem strony.
Również dokumenty złożone w sprawie (w tym przez stronę skarżącą) nie pozwalają na wysnucie wniosku, że organy kierowały swoje działania procesowe oraz wydawane rozstrzygnięcia do podmiotu nieistniejącego lub innego podmiotu niż strona skarżąca. Istotny jest także zakres omyłki, która obejmuje jedynie oznaczenie siedziby ([...] zamiast [...]) pokrywającej się z siedzibą oddziału spółki ([...]). Ponadto spółka jako gazowy operator przesyłowy jest jednoosobową spółką Skarbu Państwa i jest podmiotem monopolistycznym na rynku. Nie ma więc wątpliwości co do jej identyfikacji.
Podnoszony przez skarżącego argument "rzekomego" nieistnienia w obrocie prawnym podmiotu, którego dotyczy zaskarżona decyzja, pozostaje w oczywistej sprzeczności nie tylko ze zdrowym rozsądkiem, lecz także z faktem, że tenże "nieistniejący podmiot" wniósł nie tylko odwołanie, lecz także skargę do sądu administracyjnego na decyzję odwoławczą, która została uchylona przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 31 maja 2016 roku.
W konsekwencji wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako oczywiście bezzasadną.