Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. L. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...]; decyzją tą Starosta na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1 poz. 7 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – w związku z wnioskiem Prezydenta [...] o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu – orzekł o zatrzymaniu W. L. prawa jazdy kat. A, B, C. Na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. skarżący przedłożył odpis decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...], którą organ ten - na skutek wniosku Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. o uchylenie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w związku z utratą statusu dłużnika alimentacyjnego – uchylił własną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. W związku z powyższym W. L. cofną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W oświadczeniu o cofnięciu skargi skarżący dał wyraz temu, że w związku z uchyleniem przez Starostę decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy, rezygnuje z realizacji prawa do sądu, a więc z sądowej kontroli decyzji SKO utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję Starosty o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Jak wynika bowiem z przedłożonej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016 r., odpadła przyczyna, dla której prawo jazdy zostało mu zatrzymane.
Sąd nie stwierdził zaistnienia ustawowych przesłanek wyłączających skuteczność oświadczenia skarżącego. Oświadczenie to należy odnieść do wynikającej z powołanego wyżej przepisu i obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozycyjności, rozumianej jako przysługujące stronom postępowania uprawnienie do rozporządzania jego przedmiotem oraz do rozporządzania uprawnieniami, jakie przysługują im na mocy przepisów procesowych.
W tej sytuacji cofnięcie skargi skutkuje umorzeniem postępowania sądowego.
Ponieważ do cofnięcia skargi doszło na rozprawie, nie jest możliwe uwzględnienie zawartego w niej wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, w szczególności zwrotu opłaconego wpisu od skargi w kwocie 200 zł; stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w/z z art. 60 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.