Uzasadnienie
A. Sp. z o. o. z siedzibą w [...] wezwana została do uiszczenia wpisu w kwocie 400 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W odpowiedzi wniosła o zwolnienie od tej opłaty. Podniosła, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych. Prowadzone są wobec niej postępowania egzekucyjne. Wysokość jej kapitału zakładowego wynosi 5 000 zł.
Do wniosku załączono następujące dokumenty:
- - wniosek o przyznanie prawa pomocy datowany 2 październik 2015 r. skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie,
- - skierowane do Spółki pismo DIC z dnia 23 sierpnia 2016 r. informujące o prowadzeniu wobec niej postępowania egzekucyjnego na podstawie szesnastu tytułów wykonawczych, z których wynika zadłużenie Spółki na łączną kwotę 211 868,9 zł,
- - zeznanie podatkowe (podatek dochodowy od osób prawnych) za 2015 rok, wskazujące na stratę w wysokości 19 687,41 zł,
- - zeznanie podatkowe (podatek dochodowy od osób prawnych) za 2014 r., wskazujące dochód w wysokości 3 625,77 zł,
- - oświadczenie prezesa zarządu Spółki datowane 26 października 2015 r. o ilości wymierzonych kar pieniężnych (15, w tym jedna w wysokości 36 000 zł oraz pozostałe w kwotach po 12 000 zł),
- - oświadczenie prezesa zarządu Spółki datowane 26 października 2015 r. wskazujące, że umowa Spółki nie przewiduje obowiązku czynienia na rzecz Spółki dopłat przez wspólników i takich od momentu powstania Spółki nie było,
- - sprawozdanie finansowe za okres obrotowy od 15 kwietnia do 31 grudnia 2014 r.
- - rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2014 r. wykazujący zysk w wysokości 2 936,77 zł,
- - rachunek zysków i strat na dzień 31 lipca 2015 r. wykazujący stratę w wysokości 33 064,25 zł,
- - bilans na dzień 31 grudnia 2014 r. wykazujący aktywa i pasywa w takiej samej wysokości tj. 8 717,92 zł,
- - wyciągi z rachunku bankowego Spółki z saldem na dzień 1 kwietnia 2016 r. wynoszącym 0 zł,
- - protokoły zajęcia i odbioru ruchomości – automatów do gier,
- - zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W świetle art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strony postępowania sądowego ponoszą jego koszty, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada ta ma szczególne znaczenie w przypadku podmiotów nie będących osobami fizycznymi, a zatem osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych, nie posiadających osobowości prawnej. Z mocy bowiem art. 246 § 2 P.p.s.a. zobowiązane są one do wykazania, że spełniają przewidziane tam przesłanki przyznania prawa pomocy, ale nawet jeśli to uczynią, to i tak decyzja w tym przedmiocie pozostawiona jest uznaniu rozpoznającego żądanie udzielenia wsparcia. Dokonuje on oceny odnośnie do zasadności wniosku mając na uwadze, że działalność gospodarcza jest nieodłącznie związana z ryzykiem ponoszenia różnego rodzaju kosztów, w tym także i tych związanych z udziałem w postępowaniach sądowych.
Uczestnictwo więc w tego typu postępowaniach stanowi zwykły element funkcjonowania w obrocie gospodarczym, a w związku z tym wymaga przez dany podmiot zgromadzenia potrzebnych na ten cel środków. Tylko więc w naprawdę wyjątkowych wypadkach możliwe jest odstąpienie od powyższego stwierdzenia i sfinansowanie ze środków publicznych kosztów sądowych danego podmiotu. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (a więc np. dotyczącym zwolnienia od wpisu od skargi), jeśli wykaże ona, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.
Spółka z o.o. A. nie wykazała, że znajduje się w tego rodzaju sytuacji. Przede wszystkim nadesłane przez nią dokumenty nie obrazują dostatecznie jej aktualnej sytuacji, a odnoszą się do przeszłości. Chodzi tutaj o sprawozdanie finansowe za okres obrotowy od 15 kwietnia do 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat na dzień 31 grudnia 2014 r., rachunek zysków i strat na dzień 31 lipca 2015 r. oraz bilans na dzień 31 grudnia 2014 r. Z kolei zeznanie podatkowe za 2015 r. wskazuje wprawdzie na stratę w prowadzonej działalności, wynoszącą 19 687,41 zł, jednak jest to tylko i wyłącznie kategoria podatkowa i nie przesądza w żaden sposób o faktycznym braku posiadania przez Spółkę środków na pokrycie wpisu od jej skargi. Także zadłużenie Spółki i związany z tym fakt prowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego nie może sam w sobie stanowić argumentu za uwzględnieniem jej żądania. Spółka bowiem ciągle prowadzi działalność gospodarczą, jako że przeciwne wpisy nie wynikają z odnoszącej się do niej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Natomiast lakoniczne tylko oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki, iż umowa Spółki nie przewiduje obowiązku czynienia na jej rzecz dopłat przez wspólników i takich od momentu powstania tego podmiotu nie było również nie może przyczynić się do uczynienia w wypadku Spółki odstępstwa do wymienionej wyżej zasady z art. 199 P.p.s.a. Prawodawca w Kodeksie spółek handlowych przewidział bowiem instytucję dopłat przez wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością właśnie na wypadek posiadania przez nią określonych trudności finansowych. Nie ma więc przeszkód, a przynajmniej Spółka ich nie wykazała, by skorzystać z tego rozwiązania w sytuacji, gdy brak jest wolnych środków na pokrycie kosztów opłaty sądowej w wysokości 400 zł, która jest wielokrotnie niższa od wielkości kapitału zakładowego Spółki wynoszącego 5 000 zł.
Należy jeszcze mieć na uwadze, że Spółka działa w niniejszym postępowaniu za pośrednictwem zawodowego pełnomocnika, który zresztą występował w jej imieniu także w poprzedzającym to postępowanie postępowaniu administracyjnym, a wynagrodzenie wymienionego stanowi z pewnością koszt wyższy niż wielkość wspomnianego wpisu od skargi.
Z tych wszystkich względów orzeczono o odmowie przyznania Spółce prawa pomocy w żądanym przez nią zakresie tj. zwolnienia od wpisu od złożonej przez nią skargi. Podstawę orzeczenia stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.