Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania argumentując, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących porządku prawnego, a zatem jej wykonanie byłoby nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą państwa prawnego. Ponadto uiszczenie nałożonej na skarżącą kary pieniężnej wyrządzi znaczną szkodę po stronie Spółki, gdyż w istocie pozbawi ją środków na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. W 23 postępowaniach prowadzonych przez organy celne wymierzono bowiem Spółce kary pieniężne w łącznej wysokości 600 000 zł, co mając na uwadze, że w 2014 r. poniosła stratę w wysokości 10 304,88 zł, doprowadzi do jej upadłości.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że postanowieniem z dnia 26 października 2015 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.
Decyzja nakładająca na Spółkę karę 12 000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Posiada zatem atrybut wykonalności i nadaje się do wstrzymania. Spółka nie uprawdopodobniła jednak, że jej wykonanie może spowodować dla niej skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Po pierwsze, w powołanym przepisie nie chodzi o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Zapłata kary pieniężnej jest w tym przypadku normalnym następstwem wykonania decyzji, a sama kara, ze swej natury jako świadczenie pieniężne, może zostać zwrócona.
Po drugie, skarżąca nie wykazała swojej rzeczywistej sytuacji finansowej, wobec czego Sąd nie mógł ustalić, czy zapłata kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją istotnie mogłaby spowodować upadłość Spółki. Do wniosku nie dołączono bowiem wyciągów z rachunków bankowych lub złożonych deklaracji podatkowych. Spółka nie wskazała również źródła środków finansowych przeznaczonych na nabycie automatów, ich utrzymanie, wynajęcie powierzchni w lokalach oraz co nie mniej istotne – sposobu ewidencjonowania przychodów z automatów (np. poprzez wpłatę na rachunek bankowy). Nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty 12 000 zł przed zakończeniem postępowania sądowego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.