Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] orzekającą o skierowaniu Ł. P. na badania psychologiczne celem ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.
Decyzję tą doręczono Ł. P. – reprezentowanemu przez pełnomocnika r. pr. W. M. w dniu 8 października 2014 r.
Pismem z dnia 8 października 2014 r. (13 października 2014 r. – data wpływu do organu) Ł. P. złożył skargę na ww. decyzję SKO z dnia [...] września 2014 r. wraz z wnioskiem o uzupełnienie decyzji co do pouczenia oraz wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
W odpowiedzi na wezwanie tut. Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadesłało pismo z dnia 9 stycznia 2015 r. w którym wyjaśniło, że wniosek skarżącego o uzupełnienie decyzji nie został rozpatrzony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 – zwanej dalej "K.p.a."), strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl § 1b tego przepisu, uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Stosownie zaś do art. 111 § 2 K.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.
W rozpatrywanej sprawie Ł. P. zażądał od SKO uzupełnienia decyzji z dnia [...] września 2014 r. i jednocześnie nie czekając na wydanie postanowienia w przedmiocie uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia decyzji, wniósł skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję.
Tut. Sąd podziela ugruntowany już w tym zakresie pogląd, zgodnie z którym jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1089/14, Lex nr 1467708; baza: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych względów Sąd stwierdził, że złożenie przedmiotowej skargi z dnia 8 października 2014 r., przed wydaniem postanowienia Kolegium w przedmiocie uzupełnienia decyzji z dnia [...] września 2014 r., powoduje, że w istocie została ona wniesiona przed ustawowym terminem do jej złożenia. To zaś oznacza, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.").
Dodatkowo podkreślenia wymaga, a co wynika z informacji zawartych w aktach sprawy, że SKO, mimo zgłoszonego przez Ł. P. żądania, nie rozpoznało wniosku o uzupełnienie decyzji.
Tut. Sąd stoi na stanowisku, że jeżeli organ administracji publicznej nie dokona uzupełnienia decyzji w terminie nakazanym prawem a określonym w art. 35 K.p.a., strona może skorzystać z przewidzianych przez prawo procesowe środków przeciwdziałaniu bezczynności, określonych w art. 37 K.p.a. Sąd popiera pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 8 listopada 1995 r., sygn. akt IV SAB 45/95 (ONSA 1996 Nr 4, poz. 166), w którym stwierdzono, że w sytuacji gdy organ nie załatwił w terminie wniosku o uzupełnienie decyzji w ustalonym w przepisach prawa terminie, strona ma prawo, po wyczerpaniu regulowanego w art. 37 K.p.a. zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie (uwaga Sądu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa w przypadku braku organu wyższego stopnia), wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu (por. Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, dr. R. Kędziora, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2014, str. 775, pkt 6).
Przyjęcie odmiennego poglądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutkowałoby naruszeniem zasady prawa do sądu wyrażonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Organ bowiem, tkwiąc w bezczynności, mógłby celowo nie rozpoznawać wniosku o uzupełnienie decyzji, by uniemożliwić stronie złożenie skargi do sądu administracyjnego, w celu zakwestionowania wydanego rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.