Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] września 2016 r. nr [.] ustalającą, na wniosek BC warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, miejscami postojowymi i zjazdem na działkach ewid. nr 259/5, 259/6, 259/7 oraz 259/8 przy ul. [.] w [.], skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania oraz zawieszenie postępowania. Wniosek o wstrzymanie uzasadnił obawą powstania nieodwracalnych skutków związanych z zachowaniem bezpieczeństwa powszechnego. Postępowanie winno zaś ulec w jego ocenie zawieszeniu do czasu opracowania planu funkcjonalnego dla terenu górniczego zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do ww. wniosków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego zasadniczo nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W myśl jednak art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej określana skrótem "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Nie chodzi przy tym o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Wniosek skarżącego powinien być ponadto należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi.
Przedmiotem skargi jest wydana w oparciu o przepisy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która zasadniczo nie stanowi sama w sobie podstawy do realizacji inwestycji. Jej uzyskanie jest natomiast jednym z warunków ubiegania się np. o udzielenie pozwolenia na budowę w trybie określonym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Takie działanie inwestora można jednak poczytać wyłącznie jako zwykłą konsekwencję wykorzystania otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy. Dopiero pozwolenie na budowę (albo skutecznie wniesione zgłoszenie) stwarzają prawną możliwość realizacji określonego zamierzenia budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera natomiast w swej treści obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłyby wywołać skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa, a wskazuje jedynie rodzaj możliwej do zrealizowania na danym terenie inwestycji bądź możliwą w danych warunkach terenowych zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Nie rodzi ona także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 Upzp).
Podniesiony przez skarżącego jeden tylko ogólny argument "o powstaniu nieodwracalnych skutków związanych z zachowaniem bezpieczeństwa powszechnego" nie został w żaden sposób uzasadniony, a okoliczności tej nie sposób potwierdzić na podstawie akt sprawy. Abstrahując więc od występującego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sporu o atrybut wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. m.in. postanowienia WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. II SA/Kr 621/15 i z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. II SA/Kr 621/15 oraz postanowienia NSA z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. II OZ 727/14 i z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. II OZ 1358/16) Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykorzystanie przez inwestora otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy mogło łączyć się z niebezpieczeństwem wywołania zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Z tego powodu, na podstawie powołanego przepisu, odmówiono uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. Przesłanki do podjęcia przez Sąd takiej decyzji procesowej określone zostały w przepisach art. 124, 125 i 126 Ppsa, a argumentacji wniosku nie sposób przyporządkować do żadnej z wymienionych w nich podstaw. Dlatego odmówiono jego uwzględnienia.