Uzasadnienie
J. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarżący złożył również wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wynika z niego, że strona prowadzi samodzielne gospodarstwo. Stan prawny nieruchomości, którą zamieszkuje nie jest uregulowany. Skarżący utrzymuje się jedynie ze środków, które uzyskuje z pomocy społecznej; aktualnie jest to kwota 317 zł tytułem zasiłku okresowego oraz 90 zł tytułem zasiłku celowego na zakup żywności.
Ponadto, w grudniu 2016 r., również w ramach pomocy społecznej, otrzymał on kwotę 200 zł na opał. Jako swoje stałe wydatki skarżący wskazał: podatki – 50 zł, gaz – 55 zł, wywóz śmieci – 9 zł, lekarstwa 43,96 zł. Wnioskodawca posiada zadłużenie na kwotę 2350 zł w związku z zakupem opału. Jak brakuje mu środków pieniężnych na utrzymanie, to je pożycza. Nie ma jakichkolwiek przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
W myśl art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata wchodzi w zakres tzw. całkowitego prawa pomocy. Jego przyznanie możliwe jest w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Pomoc w takim najszerszym wymiarze przeznaczona jest więc dla osób, które z uwagi na swoją trudną sytuację rodzinno-materialną nie mogą samodzielnie ponieść ciężaru kosztów postępowania sądowego z ich udziałem.
Przedstawione przez J. K. we wniosku dane wskazują na zasadność jego żądania. Wymieniony to bowiem osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe. Stan prawny nieruchomości, w której mieszka nie jest prawnie uregulowany. Nie posiada on natomiast żadnych wartościowych ruchomości. Jedyne źródło utrzymania strony to środki pochodzące z pomocy społecznej. Obecnie jest to łącznie kwota 407 zł miesięcznie. Oczywistym jest, że jest ona nieadekwatna nawet do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych człowieka. Zatem nie jest możliwe, by skarżący wygospodarował z niej środki potrzebne do pokrycia kosztów zainicjowanego jego skargą postępowania.
Dlatego też uznano, że uzasadnionym jest udzielenie J. K. w niniejszej sprawie wsparcia, jako że celem instytucji prawa pomocy jest dofinansowanie osób o wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej. W takiej zaś niewątpliwie znajduje się strona.
Podstawę orzeczenia stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.