Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 30 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 160/18 o odmowie przyznania skarżącej A. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Postanowienie to zostało doręczone skarżącej w dniu 13 lipca 2018 r. wraz z pouczeniem, że jest ono ostatecznie i nie podlega zaskarżeniu.
Skarżąca w dniu 20 lipca 2018 r. nadała w placówce operatora pocztowego zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W sprawach tych sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje wyłącznie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu. Ponadto żaden przepis nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie podjęte na podstawie art. 260 p.p.s.a. Oznacza to, że postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie.
W związku z powyższym, wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie, które jest ostateczne i nie przysługuje od niego środek odwoławczy, Sąd na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił jako niedopuszczalne.