Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P.T. jest decyzja Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Medyce z 6 października 2022 r. nr Bi-ZG-SBK.440.36.2022 wydana w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w wypisy z zezwolenia.
Decyzja ta została doręczona P.T. 10 października 2022 r. Zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do WSA w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.
W dniu 16 listopada 2022 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący złożył, za pośrednictwem organu, skargę do WSA w Rzeszowie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.
Zaskarżona decyzja z 6 października 2022 r., zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do WSA w Rzeszowie, została doręczona skarżącemu w dniu 10 października 2022 r. Zatem termin do złożenia skargi upływał z dniem 9 listopada 2022 r. (środa). Tymczasem skarżący przedmiotową skargę nadał w urzędzie pocztowym w dniu 16 listopada 2022 r., a więc z uchybieniem terminu.
Z naprowadzonych wyżej okoliczności wynika, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a., a skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje odrzuceniem skargi, przy czym bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia wielkości opóźnienia.
Mając na uwadze powyższe względy WSA w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.