Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. nr N-I.7581.149.2022 Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 26 § 2 i § 3 w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – dalej "k.p.a.") odmówił wyłączenia Prezydenta Miasta [...] od prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania w związku z wywłaszczeniem dawnych działek nr [...] i [...], stanowiących obecnie część działki nr [...], położonej w R., obr. [...], obj. KW nr [...].
A.D. i M.D. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisane wyżej postanowienie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki zawnioskował o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z 9 sierpnia 2022 r. wydane w przedmiocie odmowy wyłączenia Prezydenta Miasta [...] od prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania.
Wyjaśnić należy, że wyłączenie lub odmowa wyłączenia pracownika/organu w określonej sprawie, na podstawie art. 24 i art. 25 k.p.a., powinno nastąpić w formie postanowienia. Stosownie do treści art. 141 k.p.a., zażalenie na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. Postanowienie wydane na podstawie art. 24 k.p.a. (dotyczący wyłączenia pracownika organu), czy też na podstawie art. 25 k.p.a. (dotyczący wyłączenia organu) nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie w przedmiocie wyłączenia bądź odmowy wyłączenia pracownika/organu nie służy również zażalenie, gdyż w przypadku postanowień wydanych w trybie art. 24 i 25 k.p.a., przepisy ustawy nie przewidują zażalenia.
Tym samym postanowienie takie nie może stanowić podstawy kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzonej przez sądy administracyjne (por. np. wyrok NSA z 5 października 2006 r., sygn. II OSK 1221/06, postanowienie NSA z 19 czerwca 2018 r., sygn. II GSK 1005/18 - CBOIS).
Skoro zatem od tego rodzaju postanowień, kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, to w konsekwencji postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Strona ma jednakże możliwość kwestionowania takiego postanowienia w postępowaniu odwoławczym od wydanej w danej sprawie decyzji (art. 142 k.p.a.).
Reasumując stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy wyłączenia Prezydenta Miasta [...] jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez Sąd.
Z podanych względów skarga podlega odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.