Uzasadnienie
W dniu 26 listopada 2015 r. wpłynęła do WSA w Rzeszowie – za pośrednictwem SKO [...] – skarga W. T. z dnia 23 października 2015 r. na postanowienie tego organu z dnia [...] września 2015 r. Nr [...], utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] orzekającą o zatrzymaniu prawa jazdy kat. A, B, BE, C, CE, D i DE.
Do skargi zostało załączone pismo W. T. z dnia 24 listopada 2015 r., w którym wniósł on o jej wycofanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Kwalifikując wniosek skarżącego o wycofanie skargi jako oświadczenie o jej cofnięciu, Sąd uznał je jako nie budzący wątpliwości wyraz rezygnacji z kontynuowania wszczętego nią postępowania sądowoadministracyjnego.
Ubocznie wyjaśnienia wymaga, że SKO stwierdzając oczywistą omyłkę co do formy zaskarżonego aktu, określonego pierwotnie jako "postanowienie", postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r Nr [...] (k. 10-11 akt sprawy organu II instancji), dokonało jej sprostowania, nadając właściwe określenie "decyzja". Pozostaje to bez wpływu na skuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi, zwłaszcza że postanowienie o sprostowaniu zapadło już po jej wniesieniu, a w treści oświadczenia skarżący prawidłowo wskazał datę zaskarżonego aktu, tj. [...] września 2015 r.
W tej sytuacji, wobec braku ustawowych przesłanek wyłączających skuteczność oświadczenia o cofnięciu skargi, należy uznać je jako wywołujące zamierzony przez skarżącego skutek. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 P.p.s.a.).
Stosownie do powyższego postanowiono jak w sentencji.