Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 166/18
Uzasadnienie
W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika adwokata argumentując, że ma 78 lat, mieszka samotnie w domu bez łazienki i centralnego ogrzewania, regularnie przyjmuje leki, a z gospodarstwa nie osiąga dochodu. Jako majątek wskazała dom o pow. 70 m² o wartości 60.000 zł oraz nieruchomość rolną o pow. 4,5 ha. Skarżąca utrzymuje się z emerytury w kwocie 1283,73 zł. Jako stałe zobowiązania wyszczególniła opłaty za utrzymanie domu (energia, gaz, woda, opał) w kwocie 700 zł miesięcznie, zakup lekarstw 200 zł, wyżywienie i ubranie 383 zł. Wezwana na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., do złożenia dodatkowego oświadczenia o swoim stanie majątkowym wyjaśniła, że nie pobiera dotacji z ARiMR, nie uzyskuje dochodów z dzierżawy gruntów.
Załączyła ulotki dotyczące zażywanych leków, kopię nakazu płatniczego na rzecz spółki wodnej (33 zł), rachunków prognozowanych za energię elektryczną (ok. 300 zł za okres rozliczeniowy), gaz (101,78 zł), telefon (34,09 zł), wodę(13,45 zł).
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy obejmuje zwolnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego od kosztów sądowych oraz możliwość ustanowienia zawodowego pełnomocnika, m.in. adwokata i uzależniona jest od spełnienia przez wnioskodawcę zawartych w przepisach przesłanek do jej przyznania; w przypadku wnioskowania o prawo pomocy w zakresie całkowitym – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – strona winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania i nie ma żadnych obiektywnych możliwości na zdobycie środków z przeznaczeniem na prowadzenie postępowania sądowego.
Analiza wniosku PPF i dodatkowego oświadczenia prowadzi do konkluzji, że skarżąca spełnia przesłanki do zastosowania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Z wyjaśnień i dodatkowych informacji wynika, że skarżąca choruje przewlekle, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zatem w całości samodzielnie musi zaspokajać własne potrzeby życiowe. Dochody skarżącej charakteryzują się regularnością wpływu, zabezpieczają stałe wydatki, skarżąca nie podaje, że posiada trudności finansowe i np. zaległości w opłatach, albo że zmuszona jest zaciągać zobowiązania z powodu trudności finansowych.
Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w kontekście sytuacji materialnej Skarżącej, a ta stanowi grunt do stosowania przesłanek instytucji prawa pomocy, nie spełnia tych przesłanek. Dodać należy, że w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest reguły, zgodnie z którą udział pełnomocnika w sprawie jest potrzebny już na etapie wnoszenia skargi (czynność wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie jest objęta tzw. "przymusem adwokackim"). W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym przysługują gwarancje procesowe przewidziane w art. 134 § 1 i art. 140 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57 a, który w sprawie nie znajduje zastosowania).
Sąd zatem bada wnikliwie sprawę bez względu na fachowość, treść i konstrukcję skargi lub wniosku sporządzonych przez stronę. Jest uprawniony z urzędu uwzględnić inne zarzuty. Ma także obowiązek pouczenia strony występującej bez profesjonalnego pełnomocnika procesowego o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego (art. 140 § 1 i 3 P.p.s.a).
Podsumowując należy stwierdzić, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, w pozostałym zakresie jej wniosek należało oddalić.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.