Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku, znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2005 roku, znak [...] w sprawie ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Z decyzją tą nie zgodziła Gmina Miasta i w dniu 27 grudnia 2005 roku, działający w jej imieniu Prezydent Miasta zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
W skardze zarzucono, że organ II instancji błędnie przyjął, iż do opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717) nie stosuje się przepisów ordynacji podatkowej. Polemizując ze stanowiskiem kolegium Gmina Miasta w konkluzji stwierdziła, iż z uwagi na konieczność przecięcia występujących w tej kwestii rozbieżności niezbędne jest uzyskanie rozstrzygnięcia sądowego.
W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie. W uzasadnieniu tak zajętego stanowiska organ tłumaczył jaki, w jego ocenie, charakter ma przedmiotowa opłata i jakie to z kolei rodzi konsekwencje na gruncie niniejszej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez każdego, kto ma w tym interes prawny oraz prokuratora, Rzecznika Prawa Obywatelskich, organizację społeczną działającą w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym.
Struktura sporu prowadzonego przed sądem charakteryzuje się tym, że toczą go dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się bodźcem do zgłoszenia żądania takiej ochrony. Z powyższego wynika, iż udzielenia ochrony prawnej może żądać jedynie podmiot zewnętrzny w stosunku do administracji publicznej, pozostający poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądowej. Oznacza to, iż organ pozostający w strukturze organizacyjnej administracji, której działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem nie może inicjować postępowania sądowego poprzez wniesienie skargi. Organy administracyjne nie mają więc uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowo-administracyjne nie może służyć do rozstrzygania sporów o słuszność decyzji I i II instancji pomiędzy organami, które je wydały.
Podsumowując sąd stwierdza, iż gmina nie jest strona postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.98.1071) i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję, jeśli do jej wydania w pierwszej instancji upoważniony jest prezydent tej gminy. (T. Woś, Informatyczny system prawniczy Lex Polonica Maxima CD, Komentarz do art. 50 P.p.s.a.)
Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż Gmina Miasta nie może skutecznie zaskarżyć decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2005 roku, znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Z tych też względów sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, działając przy tym na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w z w. z art. 50 § 1 P.p.s.a.