Uzasadnienie
W dniu 7 grudnia 2017 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła sporządzona przez S. F. skarga o wznowienie postępowania sądowoadministarcyjnego zakończonego postanowieniem tegoż Sądu z dnia 7 czerwca 2016 roku, odrzucającym skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, sygn. akt II SA/Rz 187/16, zakończonego wyrokiem z dnia 28 października 2015 roku, sygn. akt II SA/Rz 579/15, oddalającym skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 roku, nr [...].
Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2017 roku Sąd wezwał – osobno – skarżącego S. F. oraz jego pełnomocnika, adwokata B. G., o wskazanie podstaw skargi o wznowienie oraz o podanie okoliczności wskazujących na zachowanie terminu do wniesienia skargi. Sąd zakreślił siedmiodniowy termin, oraz rygor odrzucenia skargi, w razie niewykonania wezwania. Jednocześnie Sąd w pełnym zakresie pouczył wzywanych o prawnych podstawach, na których dopuszczalne jest oparcie skargi o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 grudnia 2016 roku, a jego pełnomocnikowi, w dniu 4 stycznia 2017 roku.
W odpowiedzi, pismem z dnia 4 stycznia 2017 roku skarżący poinformował, że: 1) podstawą wznowienia jest art. 7 Konstytucji;
- 2) "wznowienie postępowania jest na podstawie art. 271 pkt. 2 P.p.s.a";
- 3) "z całą pewnością nie był należycie reprezentowany, gdyż ORA w R. odmówiła należytej reprezentacji w sprawie. Nie zostałem powiadomiony o terminie rozprawy, jak również o treści Postanowienia, składu orzekającego oraz uzasadnienia". Skarżący nie podał żadnych okoliczności wskazujących na zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postepowania sądowoadministracyjnego.
Pismem z dnia 10 stycznia 2017 roku działający w imieniu skarżącego adwokat B. G. wskazał na bezzasadność wnoszenia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, argumentując to uchybieniem terminu do jej wniesienia oraz brakiem podstaw prawnych.
Stosownie do treści art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako P.p.s.a.) formalnym elementem konstrukcyjnym skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego są, między innymi, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia. Brak tego elementu traktowany jest jako uchybienie formalne, podlegające usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a jego nieusunięcie w zakreślonym terminie, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. – zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1284/12.
Skarżący pomimo wezwania nie usunął braków skargi w postaci wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do jej wniesienia. Jego pełnomocnik stwierdził natomiast wprost, iż wniesiono ją z uchybieniem terminu. Skarżący postanowienie z dnia 7 czerwca 2016 roku otrzymał w dniu 10 czerwca 2016 roku – doręczono je działającemu w imieniu skarżącego pełnomocnikowi. Trzymiesięczny termin do wniesienia skargi, uwzględniając powołaną przez skarżącego podstawę, w postaci nienależytej reprezentacji, biegł od dnia, w którym dowiedział się o orzeczeniu. Skarga została wniesiona w dniu 7 grudnia 2017 roku. Ponieważ od dnia doręczenia postanowienia z dnia 7 czerwca 2016 roku, tj. od dnia 10 czerwca 2016 roku, minęła więcej niż trzy miesiące, obowiązkiem skarżącego było wykazanie, że o przedmiotowym postanowieniu dowiedział się później, lecz nie dalej niż trzy miesiące przed wniesieniem skargi. Ponieważ skarżący tego nie uczynił, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 P.p.s.a. skargę odrzucił.