Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J. Ż. zwrócił się o wyrównanie wypłat, przysługujących świadczeń kombatanckich, które ponownie zostały przyznane na podstawie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych [...] z [...] grudnia 2003r. nr [...]. Wobec powyższego stwierdził, że przysługujące świadczenia kombatanckie należało wypłacić z wyrównaniem, a nie od daty decyzji, tak jak wypłaciły organy KRUS.
Skargę wniósł, albowiem został poinformowany, że tylko Sąd wydając stosowne postanowienie będzie władny zadecydować o wypłacie świadczeń z wyrównaniem.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie udzielając odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.
Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwaniem z dnia [...].02.2004r. zwrócił się do skarżącego J. Ż. o podanie daty i numeru zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazania organu administracji publicznej, który je wydał. W odpowiedzi na to wezwanie w piśmie z 8.02.2004r. J. Ż. wymienił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...].12.2003r. nr [...], na podstawie której zostały skarżącemu zachowane uprawnienia kombatanckie, przyznane przez Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, Zarząd Wojewódzki [...] z dnia [...].10.1978r.
Sąd uznał, że skarżący w numerze zaskarżonej decyzji omyłkowo zamiast oznaczenia "[...]" wpisał oznaczenie "[...]". Akta sprawy wskazują jednak, że wydana przez organ decyzja z dnia [...].12.2003r. o zachowaniu uprawnień kombatanckich nosi numer [...]. Bezspornym jest również fakt doręczenia skarżącemu wyżej wymienionej decyzji, co potwierdził sam skarżący w swojej skardze wskazując jako przedmiot zaskarżenia.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwana dalej w skrócie P.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 P.p.s.a.)
Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie środku zaskarżenia, w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał toku postępowania instancyjnego, to znaczy nie złożył w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym samym niedopuszczalna stała się droga postępowania sądowoadministracyjnego.
Z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, Sąd po myśli art. 58 § l pkt 6 P.p.s.a. postanowił skargę odrzucić.