Uzasadnienie
UZASADNIENIA
W. S. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 1994 roku (nr [...]) nakazującą dokonania rozbiórki samowolnie wykonanej wiaty metalowej na działce nr 2010, położonej w J. L. oraz na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 roku (Nr [...]) utrzymująca w mocy w/w decyzję. Jednocześnie w skardze został zawarty wniosek skarżącego o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 7 lutego 1995 roku, sygn. akt SA/Rz 17/94, oddalił wniosek W. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:
Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do rozpoznania niniejszej skargi jest więc właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie.
Skargi nie mogą zostać uwzględnione i podlegają odrzuceniu z przyczyn wskazanych poniżej.
I. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.s.a., przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której, stronie toczącego się postępowania administracyjnego nie służy przewidziane przez ustawę prawo do wniesienia odwołania, zażalenia lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (52 § 2 p.s.a.). W. S. wniósł skargę na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego [...]. Zgodnie z obowiązującymi w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przepisami prawa był on organem administracji I instancji właściwym w sprawach normowanych, w ustawie z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 229 ze zm.). Z kolej wydane przez wymienione organ rozstrzygnięcie, strona mogła kwestionować w drodze odwołania, do rozpatrzenia którego właściwy był ówczesny Wojewoda [...]. Uznać więc można, iż skarżącemu służyły określony przez ustawę środek zaskarżenia, co czyni jego skargę niedopuszczalną. Nie jest istotną podniesiona w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż skarżący nie wniósł odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego. Zwrot " stronie nie przysługuje środek zaskarżenia... przewidziany przez ustawę" należy interpretować ściśle, a w związku z tym nie odnosi się do sytuacji w której środek zaskarżenia służy, natomiast strona z takiej możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia nie korzysta.
Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd postanowił, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a., o odrzuceniu skargi na decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 1994 roku (nr [...])
II. W myśl art. 53 § 1 p.s.a., skarga do sądu administracyjnego winna być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja Wojewody [...] zostało doręczone skarżącemu 25 sierpnia 1994 roku. Wskazuje na to znajdujące się w aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji. Zgodnie więc z powołanym powyżej art. 53 § 1 p.s.a, trzydziestym dniem terminu liczonym od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie była sobota 24 września 1994 roku. Wobec powyższego stosownie do treści art. 83 § 2 p.s.a stanowiącej, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, ostatnim dniem do wniesienia skargi był poniedziałek 26 września 1994 roku. Skarga W. S. została oddana w urzędzie pocztowym w dniu 7 października 1994 roku, a więc po upływie wskazanego powyżej terminu. Biorąc pod uwagę postanowienia Sądu z dnia 7 lutego 1995 roku którym oddalono wniosek skarżącego o przywrócenia terminu do wniesienia skargi, uznać należy, iż została wniesiono z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.s.a..
Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Sąd postanowił, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a., o odrzuceniu skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1994 roku (Nr [...]).