Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. II SA/Rz 1704/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę KK na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie.
W dniu 31 października 2016 r. KK skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem WSA w Rzeszowie, sporządzoną osobiście przez siebie skargę kasacyjną od ww. wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, jeżeli nie pochodzi od osób wymienionych w art. 175 § 2 i § 3. Skarga kasacyjna jest zatem kwalifikowanym pismem procesowym, którego sporządzenie przez osobę nieuprawnioną stanowi nieusuwalny, niepodlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 i art. 193 Ppsa brak formalny, uniemożliwiający nadanie sprawie prawidłowego biegu. Stosownie zaś do art. 178 Ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjna wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W niniejszej sprawie skarżąca swoje pismo z dnia 31 października 2016 r. zatytułowała jako "zażalenie" do NSA, niemniej z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że jej wolą jest zainicjowanie postępowania przed NSA, którego przedmiotem miałaby być ocena "negatywnego" wyroku WSA w Rzeszowie, wydanego w sprawie o sygn. II SA/Rz 1704/15. Środkiem zaskarżenia od wyroku sądu I instancji, w myśl przepisów Ppsa, jest skarga kasacyjna, wobec czego Sąd przyjął, że pismo skarżącej, pomimo błędnego oznaczenia, stanowi w istocie skargę kasacyjną. Niemniej z uwagi na fakt, że skarga kasacyjna skarżącej nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, bądź przez osoby, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 Ppsa, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 – 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.